Karanlık ve fırtınalı bir geceydi. Şehirdeki en eski ve en gizemli hastane olan St. Augustus'un kapıları aniden açıldı. Bu hastane, yıllardır terkedilmiş ve harap haldeydi. Kimse buraya adım atmaya cesaret edemezdi çünkü eski efsanelere göre, hastane lanetliydi. Ancak o gece, genç ve meraklı bir gazeteci olan elif, bu sır dolu yapının ardındaki gerçekleri öğrenmeye kararlıydı.
Elif, el fenerinin titrek ışığıyla hastanenin paslanmış kapısından içeri adım attı. İçeriğe girer girmez yoğun bir rutubet kokusu yılların birikimi olan tozla karşılaştı. Koridorlar karanlık ve sessizdi, sadece uzaktan gelen rüzgarın uğultusu duyuluyordu. Eski tıbbi cihazlar ve hastane yatakları etrafa dağılmış haldeydi. Elif, bir zamanlar buranın ne kadar canlı ve hareketli olduğunu hayal etmeye çalıştı, ama bu düşünce bile korkutucuydu.
Hastanenin en derin köşelerine ilerlerken, elif duvarda tuhaf semboller ve yazılar fark etti. Bu semboller, eski bir dilde yazılmıştı ve anlamlarını çözemiyordu. Ancak bir şey onu daha çok çekiyordu:eski kayıtların bulunduğu bir odaya açılan kapı. Kapının üzerindeki tabelada "başhekim Dr Leyla akıncı" yazıyordu.
Elif, kapıyı iterek içeriye girdi ve tozlu raflarla dolu odayı inceledi. Eski dosyalar, raporlar ve mektuplar raflarda öylece duruyordu, bir dosya dikkatini çekti:üzerinde kırmızı harflerle "gizli" yazıyordu. Dosyayı açtığında doktor akıncının el yazısıyla
Yazılmış notlarla karşılaştı. Notlarda, hastanenin alt katındaki gizli bir laboratuvardan ve orada yapılan İnsanüstü deneylerden bahsediliyordu.
Merakı daha da artan elif, laboratuvarı bulmak için arayışa geçti. Bodrum katına inen eski gıcırdayan bir merdiven buldu. Aşağıya inerken adımlarını dikkatle atıyordu. Alt kata indiğinde, karşısında devasa bir kapı buldu. Kapını üzerinde, eski bir mühürü andıran bir sembol vardı. Elif, kapıyı açmak için büyük bir çaba harçadı ve sonunda içeriye girmeyi başardı.