Selin okulun kapısından içeri girdiğinde ilk düşündüğü şey, buranın sandığından çok daha büyük olduğuydu.
Bahçede yüzlerce öğrenci vardı. Bazıları arkadaşlarıyla konuşuyor, bazıları telefonlarına bakıyor, bazıları da ders başlamadan önce kantine yetişmeye çalışıyordu. Herkesin bir yeri, bir grubu, bir arkadaşı vardı.
Selin ise elindeki kâğıda bakıp duruyordu.
9-B.
Yeni sınıfı.
Yeni okulu.
Yeni insanlar.
Yeni bir başlangıç olması gerekiyordu.
En azından Selin böyle düşünmek istiyordu.
Koridoru bulup sınıfa girdiğinde içeride birkaç öğrenci vardı. Kimse ona özellikle dikkat etmedi. Bu, Selin'in hoşuna gitti. Sessizce arka sıralardan birine oturdu ve çantasını yanına bıraktı.
Birkaç dakika sonra yanındaki sandalyeye biri oturdu.
“Yeni misin?”
Selin başını çevirdi.
Kısa saçlı, gülümseyen bir kızdı.
“Evet.”
“Ben Duru.”
“Selin.”
“Biliyorum.”
Selin kaşlarını kaldırdı.
“Nereden biliyorsun?”
Duru bir an durdu.
“Öğretmen söyledi.”
Selin omuz silkti.
“Ha, tamam.”
Duru gülümseyerek sınıfı anlatmaya başladı. Hangi öğretmenin çok ödev verdiğini, kantindeki en güzel tostun nereden alınacağını, okulun hangi koridorunda telefon çekmediğini bile anlattı.
Teneffüste Selin'i üç arkadaşıyla tanıştırdı.
Mina sessiz ve dikkatliydi.
Arda sürekli şaka yapıyordu.
Eren ise diğerlerinden daha sakin görünüyordu.
“Artık yalnız değilsin,” dedi Duru.
Selin istemsizce gülümsedi.
Gerçekten de birkaç saat içinde kendisini hiç beklemediği kadar rahat hissetmeye başlamıştı.
Öğle arasında bahçede otururlarken Selin onları tanımaya çalıştı.
“Kaç yıldır arkadaşsınız?”
Arda hemen cevap verdi.
“Çok.”
“Kaç?”
“Bilmiyorum.”
Mina ona baktı.
“Altı yıl.”
Selin şaşırdı.
“Altı mı?”
“Evet.”
Selin dört kişiye baktı.
“İlkokuldan beri mi?”
Duru başını salladı.
“Sayılır.”
“Peki hiç ayrılmadınız mı?”
Bu kez kimse cevap vermedi.
Selin gülümsemesini korumaya çalışarak:
“Ne oldu?”
“Bir şey olmadı,” dedi Arda.
Ama sesindeki ton, bir şeylerin olduğunu açıkça belli ediyordu.
Selin konuyu değiştirdi.
Günün geri kalanı normal geçti.
Ta ki okuldan çıkarken Duru onunla birlikte yürüyene kadar.
“Bir şey söyleyeceğim.”
“Ne?”
Duru ellerini cebine soktu.
“Bizi seviyorsan bazı şeyleri fazla kurcalama.”
Selin güldü.
“Daha ilk günden tehdit mi ediyorsun?”
“Şaka yapmıyorum.”
Duru'nun yüzü ciddiydi.
Selin'in gülümsemesi yavaşça kayboldu.
“Neyi kurcalamayacağım?”
Duru birkaç saniye düşündü.
“Geçmişimizi.”
“Niye?”
Duru cevap vermedi.
Sadece yürümeye devam etti.
Selin arkasından bakarken bunun saçma bir şaka olduğunu düşündü.
Fakat ertesi gün, sınıfın duvarındaki eski fotoğraflardan birini gördüğünde Duru'nun neden böyle konuştuğunu anlamaya başlayacaktı.
