Bölüm 3

Bu düşünce ne kadar kendimi sorgulatsada yapıcaktım kendimi rahatlatmak için dışarı çıkıcaktım belki insanlar yoktu kırık döküktü dışarısı ama alışıktım yanlızlığa ahh düşünmeyi kesmeliydim çok depresiftim.Her yer kırık döküntü çünkü bu ölümler bazı insanları çıldırtmıştı ve insanlığın doğasında olan zarar verme duygusunu ortaya çıkarmıştı nasıl psikologlar sinirlendiğinizde yastığa yumruk atabilirsiniz diye öneriyorlardı bazı insanlar yastıkla kalmamıştı bence bu normaldi,neyse artık rahatlama zamanı AFRA.Derin bir nefes çektim ve dışarıya doğru adımımı attım yıkık binaları görünce anlam veremediğim bir mutluluk tebessüm oluştu sanırım acıdan besleniyordum yoksa şimdiye kadar diğer insanlar gibi çıldırıyor olurdum.Benim hiç çıldırmadığım söylenemez çünkü ablamın ölümü basit bir ölüm değildi normalde mesela doktorlar der ki ‘Elimizden geleni yaptık ancak kurtaramadık’ama ben elimden geleni yapamadım ah dışarıya rahatlamak için çıktım daha fazla mutsuz olmak için değil bu düşünceleri sadece şimdilik unutmalıyım.O kırık duvarların arasından çıkan tozları ve yanık kokusunu içime çektim acı beni besliyordu…O an kirlenmiş sarı saçları olan yırtık pembe elbisesi ile koşarak bir minik kız bana sarıldı o minik kızın ağzından çıkan söz ise ‘Anne’evet beni annesi sanmıştı ama onu kıramadım bende sarıldım,ağlamaktan kızarmış olan o maviş gözlerini daha fazla kızartamazdım.Ablamın ölümünden sonra kimse bana böyle sarılmamıştı.Kız sarılmayı bırakıp elimi tuttu o minnak elleri vücudumu ısıttı ve -Beni bırakmayacağını biliyordum sihrim işe yaradı anne.Dedi.Ne dicem ne yapıcam bilmiyordum.Sırtımda bir el hissettim o tanımadığım el bir anda beni itti dalgınlık haliyle yere devrildim ve kafamı gri beton parçasına çarptım.Gözlerim kararıyordu son gördüklerim ise o mavi gözlü kızın -Abi annemize ne yaptın.Diyerek akıttığı göz yaşlarıydı.Sonrası ise siyah.Gözlerimi açtığımda evde olmayı diledim ancak hala o beton parçsasında yatıyordum ve kafam kafam bandajlıydı anlayamamıştım ama umurumda değildi çünkü sevgi zayıflıktır bunu bir kez daha yaşayarak kanıtlamış oldum kendime.