SIR PERDESİ
Kötü Haber
Sümeyye o sabah uyandığında evde garip bir sessizlik olduğunu fark etti.
Normalde mutfaktan tabak sesleri gelir, annesi kahvaltı hazırlarken bir yandan telefonuyla konuşur, babası da salondaki koltuğunda kahvesini içerdi. Fakat o sabah ev sanki terk edilmiş gibiydi.
Sümeyye yatağından kalkıp kapısını açtı.
Koridor boştu.
Tam merdivenlere yönelirken aşağıdan annesinin titreyen sesini duydu.
“Bunu ona nasıl söyleyeceğiz?”
Sümeyye durdu.
Ardından babasının sesi geldi.
“Henüz söylemeyelim.”
“Ne kadar saklayabiliriz?”
“Bilmiyorum.”
Sümeyye'nin kalbi hızlandı.
Sessizce merdivenlerden aşağı indi. Anne ve babasının konuşmasını dinlemek istemiyordu ama duydukları onu yerinde tutuyordu.
“Doktor kesin konuştu mu?” diye sordu annesi.
Babası cevap vermeden önce uzun bir süre sustu.
“Evet.”
“Peki... ne kadar zamanı var?”
Sümeyye'nin nefesi kesildi.
Merdivenlerden hızla indi.
“Ne kadar zamanı var?”
Anne ve babası aynı anda ona döndü.
Annesinin gözleri dolmuştu.
Babası ise olduğu yerde donup kalmıştı.
“Baba...”
Babası ayağa kalktı.
“Gel buraya.”
“Sen hastasın, değil mi?”
Babası cevap vermedi.
Sümeyye'nin gözleri doldu.
“Ne hastalığın var?”
Babası ona sarıldı.
“Her şey düzelecek.”
Ama Sümeyye o sarılmanın içinde tuhaf bir şey hissetti.
Sanki babası ona veda ediyordu.
Hastane Koridoru
Okuldan sonra Sümeyye doğruca hastaneye gitti.
Babası hangi hastaneye gittiğini ona söylememişti. Fakat annesinin mutfakta bıraktığı bir kâğıtta hastanenin adı yazıyordu.
Danışmaya yaklaştı.
“Babam burada tedavi görüyor.”
Görevli babasının adını sordu.
Sümeyye söyledi.
Görevli bilgisayarda arama yaptı.
Sonra tekrar baktı.
“Bu isimle kayıt yok.”
Sümeyye şaşırdı.
“Nasıl yok?”
“Bugün için görünmüyor.”
“Ama babam buraya geldi.”
Görevli başını salladı.
“Belki başka bir bölümde kayıtlıdır.”
Sümeyye koridorda yürümeye başladı.
Tam asansörlerin önüne geldiğinde arkasından bir kadın sesi duydu.
“Sümeyye?”
Sümeyye döndü.
Kadın ona dikkatlice bakıyordu.
“Sen onun kızı mısın?”
“Babamı tanıyor musunuz?”
Kadın cevap vermedi.
Çantasından eski bir fotoğraf çıkardı.
Fotoğrafta genç babası ve yanında tanımadığı bir adam vardı.
“Baban sana bazı şeyleri hiç anlatmadı.”
“Neyi?”
Kadın fotoğrafı geri aldı.
“Bunu öğrenmen için henüz çok erken.”
Sonra uzaklaştı.
Sümeyye'nin telefonu titredi.
Bilinmeyen bir numaradan mesaj gelmişti.
“Hastaneye gitmemen gerekiyordu.”
Mesajın altında bir fotoğraf vardı.
Sümeyye hastanenin girişinde duruyordu.
Birisi onu izliyordu.
Babamın Söylemediği Şey
Sümeyye eve döndüğünde babası salonda oturuyordu.
“Neredeydin?”
“Okuldaydım.”
Babası gözlerinin içine baktı.
“Emin misin?”
Sümeyye ilk kez babasına yalan söylüyordu.
“Evet.”
Babası başını çevirdi.
“Bugün hastaneye gitmişsin.”
Sümeyye'nin kalbi hızlandı.
“Bunu nereden biliyorsun?”
Babası cevap vermedi.
Sümeyye hemen sordu:
“Gerçekten hasta mısın?”
Babası derin bir nefes aldı.
“Bazı şeyleri bilmemek senin için daha güvenli.”
“Ben çocuğum diye hiçbir şeyi anlamadığımı mı sanıyorsun?”
Babası sustu.
Sümeyye odasına çıktı.
O gece uyuyamadı.
Saatler sonra kapısının önünde ayak sesleri duydu.
Babası telefonda konuşuyordu.
“Yarın her şey değişecek.”
Sümeyye kapıya yaklaştı.
Ayak sesleri uzaklaştı.
Kapıyı açtığında yerde küçük bir kâğıt gördü.
Üzerinde sadece üç kelime vardı:
Babanı takip et.
Evdeki Sessizlik
Ertesi sabah babası erkenden hazırlandı.
“İşe gidiyorum.”
Sümeyye kahvaltı masasından onu izliyordu.
“Hasta değil misin?”
Babası durdu.
“Bugün bunu konuşmayalım.”
“Sen ne iş yapıyorsun?”
“Polisim.”
Bu cevabı Sümeyye yıllardır biliyordu.
Babası polis olduğunu söylemişti.
Ama ilk kez bundan şüphe ediyordu.
Babası evden çıktı.
Sümeyye birkaç dakika bekledikten sonra peşinden gitti.
Sokağın köşesinde babasının siyah bir arabaya bindiğini gördü.
Arabanın yanında hastanedeki kadın vardı.
Kadın babasına bir zarf verdi.
“Artık zamanı geldi,” dedi.
Babası başını salladı.
“Biliyorum.”
Sümeyye onları uzaktan izliyordu.
Tam o sırada arkasından bir erkek sesi geldi.
“Sen Sümeyye'sin, değil mi?”
Eski Fotoğraf
Sümeyye arkasını döndüğünde karşısında siyah montlu adamı gördü.
Adamı daha önce fotoğrafta görmüştü.
“Beni nereden tanıyorsunuz?”
Adam cevap vermedi.
“Babanı takip etmemen gerekiyordu.”
“Babam nerede?”
Adam arkasına baktı.
Siyah araba çoktan uzaklaşmıştı.
“Artık bunu babana sormalısın.”
Adam giderken Sümeyye'nin eline bir fotoğraf bıraktı.
Fotoğraf eskiydi.
Arkasında tarih yazıyordu:
22 Temmuz 2014.
Sümeyye'nin doğduğu gün.
Fotoğrafın arkasında başka bir cümle vardı:
Her şey o gece başladı.
Gece Gelen Telefon
O gece telefon çaldı.
Bilinmeyen numara.
Sümeyye açtı.
“Sen kimsin?”
“Baban gerçekten hasta değil.”
Sümeyye'nin kalbi hızlandı.
“Ne?”
“Hastalık hikâyesi seni korumak için.”
“Kimden?”
Karşıdaki kişi sustu.
“Bunu öğrenmek istiyorsan babanı takip etmeye devam et.”
“Bana neden yardım ediyorsun?”
“Çünkü senin doğduğun gece oradaydım.”
Telefon kapandı.
Sümeyye uzun süre ekrana baktı.
Doğduğu gece...
Birileri oradaydı.
Ve ailesi bunu yıllardır saklıyordu.
Annemin Yalanı
Sümeyye sabah annesine eski fotoğrafı gösterdi.
“Bu ne?”
Annesinin yüzü bir anda değişti.
“Bunu nereden buldun?”
“Bana cevap ver.”
Annesi fotoğrafı aldı.
“Bunu bir daha görmek istemiyorum.”
“Neden?”
“Çünkü geçmişte kalan şeyler geçmişte kalmalı.”
“Benim doğduğum gece neden herkes bir şey saklıyor?”
Annesi sustu.
“Anne?”
“Baban seni korumaya çalışıyor.”
“Kimden?”
Annesi cevap vermedi.
Sadece şunu söyledi:
“Bazen gerçekleri bilmemek daha güvenlidir.”
Sümeyye o cümleyi duyunca anladı.
Annesi de yalan söylüyordu.
Kilitli Çekmece
Babası evden çıktığında Sümeyye onun odasına girdi.
Masada küçük bir anahtar vardı.
Anahtarı eline aldı.
Masadaki kilitli çekmeceye baktı.
Anahtar uyuyordu.
Çekmece açıldı.
İçinde eski belgeler vardı.
En üstte kahverengi bir zarf duruyordu.
Üzerinde kendi adı yazıyordu.
SÜMEYYE
Zarfı açtı.
İçinden doğum belgesi çıktı.
Belgede babasının adı yazmıyordu.
Baba kısmında:
Bilinmiyor.
Sümeyye'nin elleri titredi.
Tam o sırada kapı açıldı.
Babası karşısında duruyordu.
İkisi birbirine baktı.
“Baba...”
Babası yavaşça yaklaştı.
“Artık zamanı geldi.”
Gerçek Baba
“Sen benim babam değil misin?”
Babası gözlerini kapattı.
“Ben senin babanım.”
“Ama belgede adın yok.”
“Çünkü o belge gerçek kimliğinle hazırlanmadı.”
Sümeyye hiçbir şey anlamıyordu.
“Ben kimim?”
Babası cevap vermeden pencereye baktı.
“Sen sadece korunması gereken bir çocuktun.”
“Kimden?”
Babası sonunda ona döndü.
“Seni arayan insanlardan.”
Kuzey
Babası daha fazla konuşmadan odadan çıktı.
Sümeyye masada kalan belgeleri inceledi.
Bir dosyanın kapağında tek kelime vardı:
KUZEY
Dosyanın içinde fotoğraflar, isimler ve tarihler bulunuyordu.
Bir fotoğrafta babası vardı.
Yanında Cem adında biri.
Ve üçüncü kişi...
Murat.
Sümeyye bu ismi daha önce hiç duymamıştı.
Dosyanın altında bir not vardı:
“Murat bulunmadan Kuzey tamamlanamaz.”
Eski Polis
Sümeyye babasının odasına girdi.
“Bana her şeyi anlat.”
Babası uzun süre sustu.
“Ben sıradan bir polis değildim.”
“Ne demek bu?”
“Yıllar önce özel bir soruşturmanın içindeydim.”
“Kuzey mi?”
Babası şaşırdı.
“Dosyayı buldun.”
“Kimdi Murat?”
Babası başını eğdi.
“Eski ortağım.”
“Şimdi nerede?”
“Bilmiyorum.”
Sümeyye dosyaya baktı.
“Öldü mü?”
Babası cevap vermedi.
Bu sessizlik yeterliydi.
Siyah Araba
Sümeyye siyah arabanın peşine düştü.
Plakasını aklında tutmuştu.
Aracın kime ait olduğunu öğrenmek için babasının eski evraklarına baktı.
Araç Cem'in adına kayıtlıydı.
Sümeyye Cem'i aramaya karar verdi.
Telefon açıldı.
“Beni tanımıyorsun ama babamı tanıyorsun.”
Karşıdaki kişi sustu.
“Sen Sümeyye'sin.”
“Evet.”
“Baban sana benim hakkımda ne söyledi?”
“Hiçbir şey.”
Cem derin bir nefes aldı.
“Öyleyse sana söyleyecek çok şeyim var.”
Cem
Cem, Sümeyye'yle eski bir kafede buluştu.
“Baban kötü biri değil.”
“Bunu zaten biliyorum.”
“Hayır. Bunu bilmen yetmez. Onun neden yalan söylediğini anlaman gerekiyor.”
“Bana hasta olduğunu söyledi.”
“Çünkü seni korumak istedi.”
“Kimden?”
Cem masaya eski bir dosya koydu.
“Bunu oku.”
Dosyanın ilk sayfasında Sümeyye'nin doğum tarihi vardı.
Sümeyye'nin yüzü değişti.
“Bu benimle ilgili.”
Cem başını salladı.
“Evet.”
Eski Kaset
Dosyanın içinde eski bir kaset vardı.
Sümeyye kaseti bulduğunda eve götürdü.
Babası evde yokken eski cihazı çalıştırdı.
Kasetten babasının genç sesi geldi.
“Eğer bir gün Sümeyye bu kaydı dinlerse, ona gerçeği anlatın.”
Sümeyye nefesini tuttu.
Kayıt devam etti.
“Onu saklamamızın sebebi yaptığı hiçbir şey değil. Onu korumak zorundaydık.”
Ardından başka bir ses duyuldu.
“Ya bizi bulurlarsa?”
Babası cevap verdi:
“O zaman her şey yeniden başlayacak.”
Kaset orada bitti.
22 Temmuz
Sümeyye doğduğu günü araştırdı.
22 Temmuz 2014 gecesi hastanede büyük bir elektrik kesintisi yaşandığını öğrendi.
Aynı saatlerde hastanenin güvenlik kayıtları da kaybolmuştu.
Sümeyye'nin doğduğu saat ise tam o sıradaydı.
Bu artık tesadüf olamazdı.
Kayıp Kayıt
Sümeyye hastaneye tekrar gitti.
Arşiv bölümünde doğum kaydını sordu.
Görevli eski kayıtları kontrol etti.
“Bu kaydın bir kısmı eksik.”
“Neden?”
“Bilmiyorum.”
“Kim silmiş?”
Görevli başını salladı.
“Bunu öğrenmek kolay olmayacak.”
Sümeyye dosyanın kenarında eski bir imza gördü.
İmza tanıdıktı.
Babası daha önce aynı imzayı bir belgede göstermişti.
Doktor
Sümeyye doğumunda görev yapan doktoru buldu.
Doktor yıllardır emekliydi.
Kapıyı açtığında Sümeyye'yi görünce uzun süre konuşamadı.
“Sen...”
“Beni tanıyor musunuz?”
“Doğduğun geceyi unutmadım.”
“Ne oldu?”
Doktor gözlerini kaçırdı.
“Baban seni benden aldı.”
“Niye?”
“Çünkü hastanede seni arayan biri vardı.”
Mektup
Doktor eski bir mektup çıkardı.
Mektup babasına yazılmıştı.
“Onu burada tutamazsınız. Onu götürün. Yoksa bulacaklar.”
Sümeyye'nin gözleri doldu.
“Beni kim arıyordu?”
Doktor başını salladı.
“Bilmiyordum.”
“Ama şimdi biliyor musunuz?”
Doktor cevap vermedi.
İlk Büyük Sır
Sümeyye eve döndüğünde babası onu bekliyordu.
“Doktora gittin.”
“Evet.”
Babası gözlerini kapattı.
“Artık durduramam seni.”
“Beni neden sakladınız?”
“Çünkü o gece senin doğumundan daha büyük bir olay yaşandı.”
“Ne?”
“Bir dosya kayboldu.”
“Ne dosyası?”
Babası sadece tek kelime söyledi:
“Kuzey.”
Takip
Babası ertesi gün yine evden çıktı.
Bu kez Sümeyye onu takip etmekte kararlıydı.
Sokakları geçti.
Babası eski bir depoya girdi.
Sümeyye biraz bekledi.
Sonra kapıdan içeri baktı.
Duvarlarda onlarca fotoğraf vardı.
Fotoğrafların çoğunda babası, Cem ve Murat bulunuyordu.
Bir fotoğrafın ortasında ise bebek hâlindeki Sümeyye vardı.
Fotoğrafın altında:
“Koruma altında.”
yazıyordu.
Depodaki Kutu
Sümeyye kutulardan birini açtı.
İçinde eski kimlikler vardı.
Babası farklı isimlerle görünüyordu.
Polis kimliği de bunlardan biriydi.
Sümeyye'nin elleri titredi.
Babası onu fark etti.
“Buraya gelmemen gerekiyordu.”
“Artık kaçamazsın.”
Babası ona baktı.
“Biliyorum.”
Üç İsim
Dosyada üç isim tekrar tekrar karşısına çıkıyordu.
Babası.
Cem.
Murat.
Üçünün arasında bir bağlantı vardı.
Ama Sümeyye hâlâ Murat'ın neden bu kadar önemli olduğunu bilmiyordu.
Babası sonunda söyledi:
“Murat bizim ortağımızdı.”
“Sonra?”
“Bizi sattığına inandık.”
Murat
Murat'ın kayıp olduğu söyleniyordu.
Ama Sümeyye eski bir kamera kaydında onu gördü.
Kayıt sadece birkaç saniyelikti.
Murat yaşıyordu.
Ve yıllardır onları izliyordu.
Eski Gazete
Sümeyye eski gazeteleri karıştırdı.
Bir haber dikkatini çekti.
“Özel Soruşturma Sonrası Memur Kayboldu.”
Fotoğraftaki kişi Murat'tı.
Haberde soruşturmanın ayrıntıları yazmıyordu.
Sadece olayın kapatıldığı belirtiliyordu.
Annemin Gençliği
Sümeyye annesinin eski fotoğraflarını buldu.
Bir fotoğrafta annesi, babası, Cem ve Murat birlikteydi.
Fotoğrafın arkasında:
“Son kez hep birlikte.”
yazıyordu.
Sümeyye bunun ne anlama geldiğini anlayamadı.
İhanet
Cem sonunda gerçeğin bir kısmını anlattı.
“Birimiz bilgi sızdırdı.”
“Kim?”
“Bilmiyoruz.”
“Babam Murat olduğunu düşünüyor.”
“Eskiden evet.”
“Şimdi?”
Cem cevap vermedi.
Gizli Kamera
Evde eski bir kamera bulundu.
Kayıtları izlediklerinde yıllar önce evin dışından çekilmiş görüntüler gördüler.
Birisi aileyi takip etmişti.
Sümeyye'nin doğduğu günden beri.
Tehlike
Babası Sümeyye'ye artık araştırmayı bırakmasını söyledi.
“Bu oyun değil.”
“Benim hayatım.”
“Tam da bu yüzden durmalısın.”
Sümeyye ilk kez babasının gerçekten korktuğunu gördü.
Kavşak
Sümeyye iki seçenek arasında kaldı.
Her şeyi bırakıp normal hayatına dönebilirdi.
Ya da ailesinin yıllardır sakladığı gerçeğin peşinden gidebilirdi.
İkinci yolu seçti.
Kuzey'in Anlamı
Kuzey bir insan değildi.
Bir dosya da değildi.
Yıllar önce oluşturulmuş gizli bir arşiv sisteminin adıydı.
Ve Sümeyye'nin doğum tarihi bu sistemde özel olarak işaretlenmişti.
Arşiv
Sümeyye ve Cem eski arşivin yerini buldu.
Kapı kilitliydi.
Şifre gerekiyordu.
Cem eski kodları denedi.
Hiçbiri çalışmadı.
Sümeyye bir anda kendi doğum tarihini girdi.
Kapı açıldı.
Şifre
Arşivin içinde yüzlerce belge vardı.
Sümeyye'nin adı birçok belgede geçiyordu.
Ama belgelerin çoğu onun doğumundan önce hazırlanmıştı.
Bu mümkün değildi.
Fotoğraftaki Bebek
Bir fotoğraf buldular.
Fotoğrafta Sümeyye bebekti.
Fotoğrafın tarihi ise doğumundan iki gün sonraydı.
Sümeyye şaşkınlıkla babasına baktı.
“Bunu kim çekti?”
Babası cevap veremedi.
İmkânsız Tarih
Fotoğrafın çekildiği yer eski bir evdi.
Sümeyye o evi hiç görmemişti.
Babası ise fotoğrafa bakınca sessizce:
“Orası senin ilk evindi.”
dedi.
Saklanan Gece
Babası sonunda her şeyi anlatmaya başladı.
Sümeyye doğduğu gece hastaneden gizlice çıkarılmıştı.
Ailesi başka bir kimlikle yaşamaya başlamıştı.
Çünkü Kuzey soruşturması sırasında bazı kişiler onları tehdit etmişti.
Yeni Kimlik
Babası yıllar boyunca farklı kimlikler kullanmıştı.
Polis olduğunu söylemesinin nedeni ise tamamen yalan değildi.
Gerçekten polis olmuştu.
Ama Sümeyye'nin bildiğinden çok daha farklı bir görevde çalışmıştı.
Annemin Kararı
Annesi de gerçeği biliyordu.
Yıllarca Sümeyye'nin normal bir çocukluk yaşaması için susmuştu.
Sümeyye ilk kez annesinin neden bu kadar korktuğunu anlamaya başladı.
Gerçek Hastalık
Doktor babasının hasta olmadığını doğruladı.
Hastalık raporu sahteydi.
Babası bunu çevresindeki insanları uzaklaştırmak için kullanmıştı.
Ama artık bu yalanın ortaya çıkması yeni bir tehlike oluşturuyordu.
Sahte Rapor
Sahte raporun altında eski bir memurun imzası vardı.
Sümeyye bu kişinin yıllar önce Kuzey soruşturmasında görev yaptığını öğrendi.
Adam ortadan kaybolmuştu.
İmza
Sümeyye imzayı tekrar inceledi.
Sonunda aynı imzanın başka bir belgede de bulunduğunu fark etti.
Belge Murat'a aitti.
Geri Dönen Adam
Bir gece kapının önünde bir adam belirdi.
Murat.
Babası hemen Sümeyye'nin önüne geçti.
Murat ellerini kaldırdı.
“Ben düşman değilim.”
Babası cevap verdi:
“Bunu yıllar önce de söylemiştin.”
Murat'ın Anlattıkları
Murat, yıllar önce gerçekten kaybolduğunu söyledi.
Ama kaçmamıştı.
Soruşturmanın arkasındaki gerçek kişiyi bulmak için saklanmıştı.
“Beni hain sandınız.”
Babası sustu.
“Çünkü öyle görünmesini istediler.”
Kayıp Kanıt
Murat'ın elinde bir kanıt vardı.
Fakat yıllar önce saklamak zorunda kalmıştı.
Kanıt bulunursa Kuzey soruşturmasının tamamı çözülebilirdi.
Sümeyye'nin Odası
Sümeyye odasını temizlerken çocukluğundan kalma müzik kutusunu buldu.
Müzik kutusunun alt kısmında gizli bir bölme vardı.
İçinden küçük bir hafıza kartı çıktı.
Hafıza Kartı
Kartta tek bir video vardı.
Videoda babası yıllar önce konuşuyordu.
“Bir gün Sümeyye bu videoyu bulursa artık ona gerçeği anlatmak zorundayız.”
Sümeyye gözlerini kapattı.
Babası bunu yıllar önce planlamıştı.
Video
Videonun devamında Cem görünüyordu.
“Peki ya onu bulurlarsa?”
Babası cevap verdi:
“O zaman saklanmanın anlamı kalmaz.”
Video sona erdi.
Yüzleşme
Sümeyye babasının karşısına geçti.
“Bundan sonra bana yalan söylemeyeceksin.”
Babası başını salladı.
“Tamam.”
“Ne olursa olsun?”
“Ne olursa olsun.”
Sümeyye ilk kez babasının sözlerine inanmak istedi.
Gerçeğin Yarısı
Babası Kuzey soruşturmasının yıllar önce bir suç ağıyla bağlantılı olduğunu anlattı.
Ancak asıl sorumlu kişi bulunamamıştı.
Sümeyye'nin ailesi sadece olayın tanıkları oldukları için hedef olmuştu.
Eski Dosya
Dosyanın en önemli sayfası kayıptı.
Sayfada olayın arkasındaki kişinin adı bulunuyordu.
Sümeyye o sayfayı bulmaya karar verdi.
Yirmi Dört Saat
Murat, kayıp kanıtın yerinin artık bilindiğini söyledi.
Ama onu almak için çok az zamanları vardı.
Aile ilk kez birlikte hareket etmeye karar verdi.
Eski İstasyon
İpucu onları kullanılmayan bir tren istasyonuna götürdü.
Peronda eski bir dolap vardı.
Dolabın içinde bir mektup buldular.
Dolaptaki Mektup
Mektup yıllar önce Murat tarafından yazılmıştı.
“Eğer bunu bulduysanız, gerçek artık saklanamaz.”
Altında bir isim yerine üç harf vardı:
A.K.
Kod
Sümeyye harflerin ne anlama geldiğini araştırdı.
Sonunda bunun eski bir görev kodu olduğunu öğrendi.
Kodun sahibi babasının eski amiriydi.
Güven Sorunu
Sümeyye artık kimseye kolayca güvenemiyordu.
Babası bile yıllarca ondan gerçekleri saklamıştı.
Cem ise geçmişte birçok şeyi gizlemişti.
Murat ise yıllarca kayıptı.
Cem'in Sırrı
Cem sonunda önemli bir itirafta bulundu.
“Ben bazı belgeleri sakladım.”
Sümeyye ona kızdı.
“Neden?”
“Çünkü o zaman başka türlü kurtulamazdık.”
Yanlış Şüphe
Cem'in aslında aileyi korumaya çalıştığı ortaya çıktı.
Sümeyye ondan özür diledi.
Ama hâlâ gerçek düşmanın kim olduğunu bilmiyorlardı.
Eski Amir
A.K. kodunun eski amirlerine ait olduğu doğrulandı.
Adam yıllardır başka bir şehirde yaşıyordu.
Sümeyye onu bulmaya karar verdi.
Yolculuk
Sümeyye, babası ve Cem birlikte yola çıktı.
Yol boyunca kimse konuşmadı.
Sümeyye camdan dışarı bakarken tek bir şey düşünüyordu:
Bu yolculuk sonunda hayatının bütün cevaplarını bulabilecek miydi?
Ev
Eski amirin evi terk edilmiş gibiydi.
Kapı açıktı.
İçeride kimse yoktu.
Ama masanın üzerinde Sümeyye'nin adı yazılı bir zarf vardı.
Neden Ben?
Zarfın içindeki mektupta:
“Sen olayın nedeni değilsin. Ama doğduğun gece her şeyin değiştiği gecedir.”
yazıyordu.
Sümeyye bu cümleyi defalarca okudu.
Son Tanık
Eski amir sonunda ortaya çıktı.
Sümeyye'ye baktı.
“Baban seni korumakta haklıydı.”
“Beni neden korudu?”
“Çünkü o gece doğru kişiyi kurtardı.”
Babanın Seçimi
Babası yıllar önce soruşturmayı bırakmak zorunda kalmıştı.
Çünkü Sümeyye'nin güvenliği ile görev arasında seçim yapmak zorunda kalmıştı.
O, kızını seçmişti.
Annemin Mektubu
Sümeyye annesinin yıllar önce yazdığı bir mektubu buldu.
Mektupta:
“Bir gün kızımız gerçeği sorarsa ona her şeyi anlatacağız.”
yazıyordu.
Ama o gün hiç gelmemişti.
Ta ki şimdiye kadar.
Yeni Tehdit
Kuzey dosyası tekrar ortaya çıkınca geçmişteki kişiler de harekete geçti.
Sümeyye artık yalnızca geçmişi araştırmıyordu.
Geçmiş de onu arıyordu.
Gece Baskını
Gece evin kapısında sesler duyuldu.
Babası hemen Sümeyye'yi yanına aldı.
Aile evden güvenli şekilde ayrıldı.
Sümeyye o gece ilk kez babasının neden yıllarca korktuğunu tamamen anladı.
Saklanmak
Bir süre güvenli bir yerde kaldılar.
Sümeyye annesine baktı.
“Bütün bunları kaç yıl sakladınız?”
Annesi cevap verdi:
“Senin normal bir hayatın olsun diye.”
Büyükannenin Sandığı
Büyükannesinin evinde eski bir sandık bulundu.
Sandığın içinde Sümeyye'nin doğum gecesine ait belgeler vardı.
En altında ise küçük bir anahtar duruyordu.
İkinci Mektup
Anahtarın yanında bir mektup vardı.
“Gerçeğin son parçası, ilk sakladığınız yerde.”
Babası mektubu okuyunca nereden bahsetTamam. 200 yerine 100 + 100 yapıyoruz. İlk 100 bölümün tamamını şimdi yazacağım; bölüm numarası koymayacağım, sadece bölüm başlıkları olacak. Olayları da aceleye getirmeyip gizemi yavaş yavaş ilerleteceğim.
SIR PERDESİ
Kötü Haber
Sümeyye o sabah uyandığında evde garip bir sessizlik olduğunu fark etti.
Normalde mutfaktan tabak sesleri gelir, annesi kahvaltı hazırlarken bir yandan telefonuyla konuşur, babası da salondaki koltuğunda kahvesini içerdi. Fakat o sabah ev sanki terk edilmiş gibiydi.
Sümeyye yatağından kalkıp kapısını açtı.
Koridor boştu.
Tam merdivenlere yönelirken aşağıdan annesinin titreyen sesini duydu.
“Bunu ona nasıl söyleyeceğiz?”
Sümeyye durdu.
Ardından babasının sesi geldi.
“Henüz söylemeyelim.”
“Ne kadar saklayabiliriz?”
“Bilmiyorum.”
Sümeyye'nin kalbi hızlandı.
Sessizce merdivenlerden aşağı indi. Anne ve babasının konuşmasını dinlemek istemiyordu ama duydukları onu yerinde tutuyordu.
“Doktor kesin konuştu mu?” diye sordu annesi.
Babası cevap vermeden önce uzun bir süre sustu.
“Evet.”
“Peki... ne kadar zamanı var?”
Sümeyye'nin nefesi kesildi.
Merdivenlerden hızla indi.
“Ne kadar zamanı var?”
Anne ve babası aynı anda ona döndü.
Annesinin gözleri dolmuştu.
Babası ise olduğu yerde donup kalmıştı.
“Baba...”
Babası ayağa kalktı.
“Gel buraya.”
“Sen hastasın, değil mi?”
Babası cevap vermedi.
Sümeyye'nin gözleri doldu.
“Ne hastalığın var?”
Babası ona sarıldı.
“Her şey düzelecek.”
Ama Sümeyye o sarılmanın içinde tuhaf bir şey hissetti.
Sanki babası ona veda ediyordu.
Hastane Koridoru
Okuldan sonra Sümeyye doğruca hastaneye gitti.
Babası hangi hastaneye gittiğini ona söylememişti. Fakat annesinin mutfakta bıraktığı bir kâğıtta hastanenin adı yazıyordu.
Danışmaya yaklaştı.
“Babam burada tedavi görüyor.”
Görevli babasının adını sordu.
Sümeyye söyledi.
Görevli bilgisayarda arama yaptı.
Sonra tekrar baktı.
“Bu isimle kayıt yok.”
Sümeyye şaşırdı.
“Nasıl yok?”
“Bugün için görünmüyor.”
“Ama babam buraya geldi.”
Görevli başını salladı.
“Belki başka bir bölümde kayıtlıdır.”
Sümeyye koridorda yürümeye başladı.
Tam asansörlerin önüne geldiğinde arkasından bir kadın sesi duydu.
“Sümeyye?”
Sümeyye döndü.
Kadın ona dikkatlice bakıyordu.
“Sen onun kızı mısın?”
“Babamı tanıyor musunuz?”
Kadın cevap vermedi.
Çantasından eski bir fotoğraf çıkardı.
Fotoğrafta genç babası ve yanında tanımadığı bir adam vardı.
“Baban sana bazı şeyleri hiç anlatmadı.”
“Neyi?”
Kadın fotoğrafı geri aldı.
“Bunu öğrenmen için henüz çok erken.”
Sonra uzaklaştı.
Sümeyye'nin telefonu titredi.
Bilinmeyen bir numaradan mesaj gelmişti.
“Hastaneye gitmemen gerekiyordu.”
Mesajın altında bir fotoğraf vardı.
Sümeyye hastanenin girişinde duruyordu.
Birisi onu izliyordu.
Babamın Söylemediği Şey
Sümeyye eve döndüğünde babası salonda oturuyordu.
“Neredeydin?”
“Okuldaydım.”
Babası gözlerinin içine baktı.
“Emin misin?”
Sümeyye ilk kez babasına yalan söylüyordu.
“Evet.”
Babası başını çevirdi.
“Bugün hastaneye gitmişsin.”
Sümeyye'nin kalbi hızlandı.
“Bunu nereden biliyorsun?”
Babası cevap vermedi.
Sümeyye hemen sordu:
“Gerçekten hasta mısın?”
Babası derin bir nefes aldı.
“Bazı şeyleri bilmemek senin için daha güvenli.”
“Ben çocuğum diye hiçbir şeyi anlamadığımı mı sanıyorsun?”
Babası sustu.
Sümeyye odasına çıktı.
O gece uyuyamadı.
Saatler sonra kapısının önünde ayak sesleri duydu.
Babası telefonda konuşuyordu.
“Yarın her şey değişecek.”
Sümeyye kapıya yaklaştı.
Ayak sesleri uzaklaştı.
Kapıyı açtığında yerde küçük bir kâğıt gördü.
Üzerinde sadece üç kelime vardı:
Babanı takip et.
Evdeki Sessizlik
Ertesi sabah babası erkenden hazırlandı.
“İşe gidiyorum.”
Sümeyye kahvaltı masasından onu izliyordu.
“Hasta değil misin?”
Babası durdu.
“Bugün bunu konuşmayalım.”
“Sen ne iş yapıyorsun?”
“Polisim.”
Bu cevabı Sümeyye yıllardır biliyordu.
Babası polis olduğunu söylemişti.
Ama ilk kez bundan şüphe ediyordu.
Babası evden çıktı.
Sümeyye birkaç dakika bekledikten sonra peşinden gitti.
Sokağın köşesinde babasının siyah bir arabaya bindiğini gördü.
Arabanın yanında hastanedeki kadın vardı.
Kadın babasına bir zarf verdi.
“Artık zamanı geldi,” dedi.
Babası başını salladı.
“Biliyorum.”
Sümeyye onları uzaktan izliyordu.
Tam o sırada arkasından bir erkek sesi geldi.
“Sen Sümeyye'sin, değil mi?”
Eski Fotoğraf
Sümeyye arkasını döndüğünde karşısında siyah montlu adamı gördü.
Adamı daha önce fotoğrafta görmüştü.
“Beni nereden tanıyorsunuz?”
Adam cevap vermedi.
“Babanı takip etmemen gerekiyordu.”
“Babam nerede?”
Adam arkasına baktı.
Siyah araba çoktan uzaklaşmıştı.
“Artık bunu babana sormalısın.”
Adam giderken Sümeyye'nin eline bir fotoğraf bıraktı.
Fotoğraf eskiydi.
Arkasında tarih yazıyordu:
22 Temmuz 2014.
Sümeyye'nin doğduğu gün.
Fotoğrafın arkasında başka bir cümle vardı:
Her şey o gece başladı.
Gece Gelen Telefon
O gece telefon çaldı.
Bilinmeyen numara.
Sümeyye açtı.
“Sen kimsin?”
“Baban gerçekten hasta değil.”
Sümeyye'nin kalbi hızlandı.
“Ne?”
“Hastalık hikâyesi seni korumak için.”
“Kimden?”
Karşıdaki kişi sustu.
“Bunu öğrenmek istiyorsan babanı takip etmeye devam et.”
“Bana neden yardım ediyorsun?”
“Çünkü senin doğduğun gece oradaydım.”
Telefon kapandı.
Sümeyye uzun süre ekrana baktı.
Doğduğu gece...
Birileri oradaydı.
Ve ailesi bunu yıllardır saklıyordu.
Annemin Yalanı
Sümeyye sabah annesine eski fotoğrafı gösterdi.
“Bu ne?”
Annesinin yüzü bir anda değişti.
“Bunu nereden buldun?”
“Bana cevap ver.”
Annesi fotoğrafı aldı.
“Bunu bir daha görmek istemiyorum.”
“Neden?”
“Çünkü geçmişte kalan şeyler geçmişte kalmalı.”
“Benim doğduğum gece neden herkes bir şey saklıyor?”
Annesi sustu.
“Anne?”
“Baban seni korumaya çalışıyor.”
“Kimden?”
Annesi cevap vermedi.
Sadece şunu söyledi:
“Bazen gerçekleri bilmemek daha güvenlidir.”
Sümeyye o cümleyi duyunca anladı.
Annesi de yalan söylüyordu.
Kilitli Çekmece
Babası evden çıktığında Sümeyye onun odasına girdi.
Masada küçük bir anahtar vardı.
Anahtarı eline aldı.
Masadaki kilitli çekmeceye baktı.
Anahtar uyuyordu.
Çekmece açıldı.
İçinde eski belgeler vardı.
En üstte kahverengi bir zarf duruyordu.
Üzerinde kendi adı yazıyordu.
SÜMEYYE
Zarfı açtı.
İçinden doğum belgesi çıktı.
Belgede babasının adı yazmıyordu.
Baba kısmında:
Bilinmiyor.
Sümeyye'nin elleri titredi.
Tam o sırada kapı açıldı.
Babası karşısında duruyordu.
İkisi birbirine baktı.
“Baba...”
Babası yavaşça yaklaştı.
“Artık zamanı geldi.”
Gerçek Baba
“Sen benim babam değil misin?”
Babası gözlerini kapattı.
“Ben senin babanım.”
“Ama belgede adın yok.”
“Çünkü o belge gerçek kimliğinle hazırlanmadı.”
Sümeyye hiçbir şey anlamıyordu.
“Ben kimim?”
Babası cevap vermeden pencereye baktı.
“Sen sadece korunması gereken bir çocuktun.”
“Kimden?”
Babası sonunda ona döndü.
“Seni arayan insanlardan.”
Kuzey
Babası daha fazla konuşmadan odadan çıktı.
Sümeyye masada kalan belgeleri inceledi.
Bir dosyanın kapağında tek kelime vardı:
KUZEY
Dosyanın içinde fotoğraflar, isimler ve tarihler bulunuyordu.
Bir fotoğrafta babası vardı.
Yanında Cem adında biri.
Ve üçüncü kişi...
Murat.
Sümeyye bu ismi daha önce hiç duymamıştı.
Dosyanın altında bir not vardı:
“Murat bulunmadan Kuzey tamamlanamaz.”
Eski Polis
Sümeyye babasının odasına girdi.
“Bana her şeyi anlat.”
Babası uzun süre sustu.
“Ben sıradan bir polis değildim.”
“Ne demek bu?”
“Yıllar önce özel bir soruşturmanın içindeydim.”
“Kuzey mi?”
Babası şaşırdı.
“Dosyayı buldun.”
“Kimdi Murat?”
Babası başını eğdi.
“Eski ortağım.”
“Şimdi nerede?”
“Bilmiyorum.”
Sümeyye dosyaya baktı.
“Öldü mü?”
Babası cevap vermedi.
Bu sessizlik yeterliydi.
Siyah Araba
Sümeyye siyah arabanın peşine düştü.
Plakasını aklında tutmuştu.
Aracın kime ait olduğunu öğrenmek için babasının eski evraklarına baktı.
Araç Cem'in adına kayıtlıydı.
Sümeyye Cem'i aramaya karar verdi.
Telefon açıldı.
“Beni tanımıyorsun ama babamı tanıyorsun.”
Karşıdaki kişi sustu.
“Sen Sümeyye'sin.”
“Evet.”
“Baban sana benim hakkımda ne söyledi?”
“Hiçbir şey.”
Cem derin bir nefes aldı.
“Öyleyse sana söyleyecek çok şeyim var.”
Cem
Cem, Sümeyye'yle eski bir kafede buluştu.
“Baban kötü biri değil.”
“Bunu zaten biliyorum.”
“Hayır. Bunu bilmen yetmez. Onun neden yalan söylediğini anlaman gerekiyor.”
“Bana hasta olduğunu söyledi.”
“Çünkü seni korumak istedi.”
“Kimden?”
Cem masaya eski bir dosya koydu.
“Bunu oku.”
Dosyanın ilk sayfasında Sümeyye'nin doğum tarihi vardı.
Sümeyye'nin yüzü değişti.
“Bu benimle ilgili.”
Cem başını salladı.
“Evet.”
Eski Kaset
Dosyanın içinde eski bir kaset vardı.
Sümeyye kaseti bulduğunda eve götürdü.
Babası evde yokken eski cihazı çalıştırdı.
Kasetten babasının genç sesi geldi.
“Eğer bir gün Sümeyye bu kaydı dinlerse, ona gerçeği anlatın.”
Sümeyye nefesini tuttu.
Kayıt devam etti.
“Onu saklamamızın sebebi yaptığı hiçbir şey değil. Onu korumak zorundaydık.”
Ardından başka bir ses duyuldu.
“Ya bizi bulurlarsa?”
Babası cevap verdi:
“O zaman her şey yeniden başlayacak.”
Kaset orada bitti.
22 Temmuz
Sümeyye doğduğu günü araştırdı.
22 Temmuz 2014 gecesi hastanede büyük bir elektrik kesintisi yaşandığını öğrendi.
Aynı saatlerde hastanenin güvenlik kayıtları da kaybolmuştu.
Sümeyye'nin doğduğu saat ise tam o sıradaydı.
Bu artık tesadüf olamazdı.
Kayıp Kayıt
Sümeyye hastaneye tekrar gitti.
Arşiv bölümünde doğum kaydını sordu.
Görevli eski kayıtları kontrol etti.
“Bu kaydın bir kısmı eksik.”
“Neden?”
“Bilmiyorum.”
“Kim silmiş?”
Görevli başını salladı.
“Bunu öğrenmek kolay olmayacak.”
Sümeyye dosyanın kenarında eski bir imza gördü.
İmza tanıdıktı.
Babası daha önce aynı imzayı bir belgede göstermişti.
Doktor
Sümeyye doğumunda görev yapan doktoru buldu.
Doktor yıllardır emekliydi.
Kapıyı açtığında Sümeyye'yi görünce uzun süre konuşamadı.
“Sen...”
“Beni tanıyor musunuz?”
“Doğduğun geceyi unutmadım.”
“Ne oldu?”
Doktor gözlerini kaçırdı.
“Baban seni benden aldı.”
“Niye?”
“Çünkü hastanede seni arayan biri vardı.”
Mektup
Doktor eski bir mektup çıkardı.
Mektup babasına yazılmıştı.
“Onu burada tutamazsınız. Onu götürün. Yoksa bulacaklar.”
Sümeyye'nin gözleri doldu.
“Beni kim arıyordu?”
Doktor başını salladı.
“Bilmiyordum.”
“Ama şimdi biliyor musunuz?”
Doktor cevap vermedi.
İlk Büyük Sır
Sümeyye eve döndüğünde babası onu bekliyordu.
“Doktora gittin.”
“Evet.”
Babası gözlerini kapattı.
“Artık durduramam seni.”
“Beni neden sakladınız?”
“Çünkü o gece senin doğumundan daha büyük bir olay yaşandı.”
“Ne?”
“Bir dosya kayboldu.”
“Ne dosyası?”
Babası sadece tek kelime söyledi:
“Kuzey.”
Takip
Babası ertesi gün yine evden çıktı.
Bu kez Sümeyye onu takip etmekte kararlıydı.
Sokakları geçti.
Babası eski bir depoya girdi.
Sümeyye biraz bekledi.
Sonra kapıdan içeri baktı.
Duvarlarda onlarca fotoğraf vardı.
Fotoğrafların çoğunda babası, Cem ve Murat bulunuyordu.
Bir fotoğrafın ortasında ise bebek hâlindeki Sümeyye vardı.
Fotoğrafın altında:
“Koruma altında.”
yazıyordu.
Depodaki Kutu
Sümeyye kutulardan birini açtı.
İçinde eski kimlikler vardı.
Babası farklı isimlerle görünüyordu.
Polis kimliği de bunlardan biriydi.
Sümeyye'nin elleri titredi.
Babası onu fark etti.
“Buraya gelmemen gerekiyordu.”
“Artık kaçamazsın.”
Babası ona baktı.
“Biliyorum.”
Üç İsim
Dosyada üç isim tekrar tekrar karşısına çıkıyordu.
Babası.
Cem.
Murat.
Üçünün arasında bir bağlantı vardı.
Ama Sümeyye hâlâ Murat'ın neden bu kadar önemli olduğunu bilmiyordu.
Babası sonunda söyledi:
“Murat bizim ortağımızdı.”
“Sonra?”
“Bizi sattığına inandık.”
Murat
Murat'ın kayıp olduğu söyleniyordu.
Ama Sümeyye eski bir kamera kaydında onu gördü.
Kayıt sadece birkaç saniyelikti.
Murat yaşıyordu.
Ve yıllardır onları izliyordu.
Eski Gazete
Sümeyye eski gazeteleri karıştırdı.
Bir haber dikkatini çekti.
“Özel Soruşturma Sonrası Memur Kayboldu.”
Fotoğraftaki kişi Murat'tı.
Haberde soruşturmanın ayrıntıları yazmıyordu.
Sadece olayın kapatıldığı belirtiliyordu.
Annemin Gençliği
Sümeyye annesinin eski fotoğraflarını buldu.
Bir fotoğrafta annesi, babası, Cem ve Murat birlikteydi.
Fotoğrafın arkasında:
“Son kez hep birlikte.”
yazıyordu.
Sümeyye bunun ne anlama geldiğini anlayamadı.
İhanet
Cem sonunda gerçeğin bir kısmını anlattı.
“Birimiz bilgi sızdırdı.”
“Kim?”
“Bilmiyoruz.”
“Babam Murat olduğunu düşünüyor.”
“Eskiden evet.”
“Şimdi?”
Cem cevap vermedi.
Gizli Kamera
Evde eski bir kamera bulundu.
Kayıtları izlediklerinde yıllar önce evin dışından çekilmiş görüntüler gördüler.
Birisi aileyi takip etmişti.
Sümeyye'nin doğduğu günden beri.
Tehlike
Babası Sümeyye'ye artık araştırmayı bırakmasını söyledi.
“Bu oyun değil.”
“Benim hayatım.”
“Tam da bu yüzden durmalısın.”
Sümeyye ilk kez babasının gerçekten korktuğunu gördü.
Kavşak
Sümeyye iki seçenek arasında kaldı.
Her şeyi bırakıp normal hayatına dönebilirdi.
Ya da ailesinin yıllardır sakladığı gerçeğin peşinden gidebilirdi.
İkinci yolu seçti.
Kuzey'in Anlamı
Kuzey bir insan değildi.
Bir dosya da değildi.
Yıllar önce oluşturulmuş gizli bir arşiv sisteminin adıydı.
Ve Sümeyye'nin doğum tarihi bu sistemde özel olarak işaretlenmişti.
Arşiv
Sümeyye ve Cem eski arşivin yerini buldu.
Kapı kilitliydi.
Şifre gerekiyordu.
Cem eski kodları denedi.
Hiçbiri çalışmadı.
Sümeyye bir anda kendi doğum tarihini girdi.
Kapı açıldı.
Şifre
Arşivin içinde yüzlerce belge vardı.
Sümeyye'nin adı birçok belgede geçiyordu.
Ama belgelerin çoğu onun doğumundan önce hazırlanmıştı.
Bu mümkün değildi.
Fotoğraftaki Bebek
Bir fotoğraf buldular.
Fotoğrafta Sümeyye bebekti.
Fotoğrafın tarihi ise doğumundan iki gün sonraydı.
Sümeyye şaşkınlıkla babasına baktı.
“Bunu kim çekti?”
Babası cevap veremedi.
İmkânsız Tarih
Fotoğrafın çekildiği yer eski bir evdi.
Sümeyye o evi hiç görmemişti.
Babası ise fotoğrafa bakınca sessizce:
“Orası senin ilk evindi.”
dedi.
Saklanan Gece
Babası sonunda her şeyi anlatmaya başladı.
Sümeyye doğduğu gece hastaneden gizlice çıkarılmıştı.
Ailesi başka bir kimlikle yaşamaya başlamıştı.
Çünkü Kuzey soruşturması sırasında bazı kişiler onları tehdit etmişti.
Yeni Kimlik
Babası yıllar boyunca farklı kimlikler kullanmıştı.
Polis olduğunu söylemesinin nedeni ise tamamen yalan değildi.
Gerçekten polis olmuştu.
Ama Sümeyye'nin bildiğinden çok daha farklı bir görevde çalışmıştı.
Annemin Kararı
Annesi de gerçeği biliyordu.
Yıllarca Sümeyye'nin normal bir çocukluk yaşaması için susmuştu.
Sümeyye ilk kez annesinin neden bu kadar korktuğunu anlamaya başladı.
Gerçek Hastalık
Doktor babasının hasta olmadığını doğruladı.
Hastalık raporu sahteydi.
Babası bunu çevresindeki insanları uzaklaştırmak için kullanmıştı.
Ama artık bu yalanın ortaya çıkması yeni bir tehlike oluşturuyordu.
Sahte Rapor
Sahte raporun altında eski bir memurun imzası vardı.
Sümeyye bu kişinin yıllar önce Kuzey soruşturmasında görev yaptığını öğrendi.
Adam ortadan kaybolmuştu.
İmza
Sümeyye imzayı tekrar inceledi.
Sonunda aynı imzanın başka bir belgede de bulunduğunu fark etti.
Belge Murat'a aitti.
Geri Dönen Adam
Bir gece kapının önünde bir adam belirdi.
Murat.
Babası hemen Sümeyye'nin önüne geçti.
Murat ellerini kaldırdı.
“Ben düşman değilim.”
Babası cevap verdi:
“Bunu yıllar önce de söylemiştin.”
Murat'ın Anlattıkları
Murat, yıllar önce gerçekten kaybolduğunu söyledi.
Ama kaçmamıştı.
Soruşturmanın arkasındaki gerçek kişiyi bulmak için saklanmıştı.
“Beni hain sandınız.”
Babası sustu.
“Çünkü öyle görünmesini istediler.”
Kayıp Kanıt
Murat'ın elinde bir kanıt vardı.
Fakat yıllar önce saklamak zorunda kalmıştı.
Kanıt bulunursa Kuzey soruşturmasının tamamı çözülebilirdi.
Sümeyye'nin Odası
Sümeyye odasını temizlerken çocukluğundan kalma müzik kutusunu buldu.
Müzik kutusunun alt kısmında gizli bir bölme vardı.
İçinden küçük bir hafıza kartı çıktı.
Hafıza Kartı
Kartta tek bir video vardı.
Videoda babası yıllar önce konuşuyordu.
“Bir gün Sümeyye bu videoyu bulursa artık ona gerçeği anlatmak zorundayız.”
Sümeyye gözlerini kapattı.
Babası bunu yıllar önce planlamıştı.
Video
Videonun devamında Cem görünüyordu.
“Peki ya onu bulurlarsa?”
Babası cevap verdi:
“O zaman saklanmanın anlamı kalmaz.”
Video sona erdi.
Yüzleşme
Sümeyye babasının karşısına geçti.
“Bundan sonra bana yalan söylemeyeceksin.”
Babası başını salladı.
“Tamam.”
“Ne olursa olsun?”
“Ne olursa olsun.”
Sümeyye ilk kez babasının sözlerine inanmak istedi.
Gerçeğin Yarısı
Babası Kuzey soruşturmasının yıllar önce bir suç ağıyla bağlantılı olduğunu anlattı.
Ancak asıl sorumlu kişi bulunamamıştı.
Sümeyye'nin ailesi sadece olayın tanıkları oldukları için hedef olmuştu.
Eski Dosya
Dosyanın en önemli sayfası kayıptı.
Sayfada olayın arkasındaki kişinin adı bulunuyordu.
Sümeyye o sayfayı bulmaya karar verdi.
Yirmi Dört Saat
Murat, kayıp kanıtın yerinin artık bilindiğini söyledi.
Ama onu almak için çok az zamanları vardı.
Aile ilk kez birlikte hareket etmeye karar verdi.
Eski İstasyon
İpucu onları kullanılmayan bir tren istasyonuna götürdü.
Peronda eski bir dolap vardı.
Dolabın içinde bir mektup buldular.
Dolaptaki Mektup
Mektup yıllar önce Murat tarafından yazılmıştı.
“Eğer bunu bulduysanız, gerçek artık saklanamaz.”
Altında bir isim yerine üç harf vardı:
A.K.
Kod
Sümeyye harflerin ne anlama geldiğini araştırdı.
Sonunda bunun eski bir görev kodu olduğunu öğrendi.
Kodun sahibi babasının eski amiriydi.
Güven Sorunu
Sümeyye artık kimseye kolayca güvenemiyordu.
Babası bile yıllarca ondan gerçekleri saklamıştı.
Cem ise geçmişte birçok şeyi gizlemişti.
Murat ise yıllarca kayıptı.
Cem'in Sırrı
Cem sonunda önemli bir itirafta bulundu.
“Ben bazı belgeleri sakladım.”
Sümeyye ona kızdı.
“Neden?”
“Çünkü o zaman başka türlü kurtulamazdık.”
Yanlış Şüphe
Cem'in aslında aileyi korumaya çalıştığı ortaya çıktı.
Sümeyye ondan özür diledi.
Ama hâlâ gerçek düşmanın kim olduğunu bilmiyorlardı.
Eski Amir
A.K. kodunun eski amirlerine ait olduğu doğrulandı.
Adam yıllardır başka bir şehirde yaşıyordu.
Sümeyye onu bulmaya karar verdi.
Yolculuk
Sümeyye, babası ve Cem birlikte yola çıktı.
Yol boyunca kimse konuşmadı.
Sümeyye camdan dışarı bakarken tek bir şey düşünüyordu:
Bu yolculuk sonunda hayatının bütün cevaplarını bulabilecek miydi?
Ev
Eski amirin evi terk edilmiş gibiydi.
Kapı açıktı.
İçeride kimse yoktu.
Ama masanın üzerinde Sümeyye'nin adı yazılı bir zarf vardı.
Neden Ben?
Zarfın içindeki mektupta:
“Sen olayın nedeni değilsin. Ama doğduğun gece her şeyin değiştiği gecedir.”
yazıyordu.
Sümeyye bu cümleyi defalarca okudu.
Son Tanık
Eski amir sonunda ortaya çıktı.
Sümeyye'ye baktı.
“Baban seni korumakta haklıydı.”
“Beni neden korudu?”
“Çünkü o gece doğru kişiyi kurtardı.”
Babanın Seçimi
Babası yıllar önce soruşturmayı bırakmak zorunda kalmıştı.
Çünkü Sümeyye'nin güvenliği ile görev arasında seçim yapmak zorunda kalmıştı.
O, kızını seçmişti.
Annemin Mektubu
Sümeyye annesinin yıllar önce yazdığı bir mektubu buldu.
Mektupta:
“Bir gün kızımız gerçeği sorarsa ona her şeyi anlatacağız.”
yazıyordu.
Ama o gün hiç gelmemişti.
Ta ki şimdiye kadar.
Yeni Tehdit
Kuzey dosyası tekrar ortaya çıkınca geçmişteki kişiler de harekete geçti.
Sümeyye artık yalnızca geçmişi araştırmıyordu.
Geçmiş de onu arıyordu.
Gece Baskını
Gece evin kapısında sesler duyuldu.
Babası hemen Sümeyye'yi yanına aldı.
Aile evden güvenli şekilde ayrıldı.
Sümeyye o gece ilk kez babasının neden yıllarca korktuğunu tamamen anladı.
Saklanmak
Bir süre güvenli bir yerde kaldılar.
Sümeyye annesine baktı.
“Bütün bunları kaç yıl sakladınız?”
Annesi cevap verdi:
“Senin normal bir hayatın olsun diye.”
Büyükannenin Sandığı
Büyükannesinin evinde eski bir sandık bulundu.
Sandığın içinde Sümeyye'nin doğum gecesine ait belgeler vardı.
En altında ise küçük bir anahtar duruyordu.
İkinci Mektup
Anahtarın yanında bir mektup vardı.
“Gerçeğin son parçası, ilk sakladığınız yerde.”
Babası mektubu okuyunca nereden bahsettiğini anladı.
“Eski ev.”
Kanıt
Eski evin duvarında küçük bir bölme buldular.
İçinden yıllardır aranan kanıt çıktı.
Bir kayıt.
Kuzey soruşturmasının gerçek sorumlusunu ortaya çıkarabilecek tek kayıt.
Fotoğrafın Arkası
Kayıtla birlikte eski bir fotoğraf da vardı.
Fotoğrafın arkasında aynı üç kelime yazıyordu:
Her şey başladı.
Ama bu kez altında bir isim vardı.
Son Depo
İsim onları eski depoya götürdü.
Sümeyye içeri girdiğinde yıllardır saklanan son dosyayı gördü.
Dosyanın kapağında:
KUZEY — SON
yazıyordu.
Babası dosyaya baktı.
“Bitti.”
Ama Sümeyye dosyanın hâlâ açılmadığını fark etti.
“Hayır,” dedi.
“Daha yeni başlıyor.”tiğini anladı.
“Eski ev.”
Kanıt
Eski evin duvarında küçük bir bölme buldular.
İçinden yıllardır aranan kanıt çıktı.
Bir kayıt.
Kuzey soruşturmasının gerçek sorumlusunu ortaya çıkarabilecek tek kayıt.
Fotoğrafın Arkası
Kayıtla birlikte eski bir fotoğraf da vardı.
Fotoğrafın arkasında aynı üç kelime yazıyordu:
Her şey başladı.
Ama bu kez altında bir isim vardı.
Son Depo
İsim onları eski depoya götürdü.
Sümeyye içeri girdiğinde yıllardır saklanan son dosyayı gördü.
Dosyanın kapağında:
KUZEY — SON
yazıyordu.
Babası dosyaya baktı.
“Bitti.”
Ama Sümeyye dosyanın hâlâ açılmadığını fark etti.
“Hayır,” dedi.
“Daha yeni başlıyor.”