Bölüm 1

---Giriş – Uyandığında İçinde Bir Boşluk VardıRüya mıydı? Hatıra mı?Derin, tavanı izliyordu. Gözleri açık ama zihni hâlâ kapalıydı. Her sabah aynı şekilde uyanıyordu son haftalarda: Göğsünde sanki içeri çökmüş bir boşlukla, boğazına oturmuş bir yumrukla. Ve her seferinde, neyin eksik olduğunu bilmeden.Rüyasında bir orman vardı. Her zaman sisli, ıslak ve uğultulu. Bir çocuk ağlıyor, bir kadın fısıldıyordu:“Sakın dönme…”Ama Derin her defasında dönüyor, çocuğa yaklaşmaya çalışıyor, sonra bir çığlıkla uyanıyordu. Ve ses… o ses… tanıdık ama kime ait olduğunu bilmiyordu.---Geçmişin Kapısı AralanıyorDerin bir gazeteciydi ama bu sıralar kalem oynatamıyordu. Haber yazmak şöyle dursun, bilgisayar ekranına bile bakamıyordu. Fakat o sabah, bir haber dikkatini çekti. Sayfada kaybolan bir kızın fotoğrafı vardı: Gizem Ateş. 19 yaşında. En son Gölyanı köyü yakınlarında görülmüş. Ardından iz yok.Gölyanı.Bir şey kıpırdadı zihninde. Bu isim… sadece bir köy ismi değildi onun için. Hafızasında sisli bir perdenin arkasında duran bir fotoğraf gibiydi. O köyü tanıyordu. Ya da tanıdığını sanıyordu.Açıklanamayan bir dürtüyle dosyaları, haritaları karıştırmaya başladı. O köy, yedi yılda bir birilerini kaybediyordu. Polis kayıtları yetersizdi, basına yansıyan bilgiler çelişkiliydi. Ama yorumlarda dikkat çeken bir şey vardı: bir kullanıcı şöyle yazmıştı:> “Onlar kaybolmadı. Orman onları aldı. Orman unutmaz.”---Gidilmemesi Gereken YerBir karar verdi: oraya gidecekti. Gitmezse bu sırtına yük gibi oturan boşluk büyüyecekti. Kendi geçmişine, kendi rüyalarına yaklaşmak zorundaydı.Gizem'in kız kardeşi Elif’e ulaştı. Elif, korkmuş ama yalnız kalmıştı. Ablasının ortadan kaybolmasıyla hem ailesi hem çevresi sus pus olmuştu. Derin’i görünce titredi:“Sen de mi rüyaları görüyorsun?” diye sordu fısıltıyla.Derin hiçbir şey söylemedi. Ama evet, görüyordu. Aynı orman. Aynı ses. Aynı korku.---Gölyanı'nda SessizlikGölyanı köyü, sabahları sisle örtülüydü. Evlerin çoğu boş gibiydi. Göz göze gelmekten kaçınan birkaç yaşlı dışında, sokaklar ıssızdı. Köyün muhtarı Aziz, onları karşılayan tek kişiydi. Sert, kırışmış yüzünde asırlık bir ketumluk vardı.“Soracaklarınızı sormayın,” dedi sadece. “Sırrı konuşursanız, o sizi duyar.”---Unutulmak İstenilenlerDerin araştırdıkça, köydeki geçmişin üstü kalın bir örtüyle kapatıldığını fark etti. 1997’de, sonra 2004’te, ardından 2011’de insanlar kaybolmuştu. Hepsi bahar aylarında. Hepsi ya gençti ya da konuşmak isteyenlerdi.Eski polis dosyalarına ulaşmak için emekli bir dedektif olan Mahir Kara ile temasa geçti. Mahir içkiye düşmüştü ama hâlâ hatırladığı çok şey vardı.“Biz o zaman da susturulduk,” dedi. “Dosyalar yok edildi. O köy sır taşıyor. Ama sır insan gibi değil… kendi nefesi var onun.”---Anneden Kalan SessizlikAyda, Derin’in eski dostu, bir psikolog olarak ona yardım etmek istedi. Rüyaların ve bastırılmış anıların peşinden giderek Derin’i hipnoza aldı. Orada Derin annesini gördü. Küçükken o köye götürülmüştü. Bir gece annesi onu ormana götürmüş, orada üç yetişkin bir taş çemberin etrafında toplanmıştı.“Bunu unutmalısın,” demişti annesi. “Unutursan yaşarsın.”---Sırra YaklaşmakElif de kayboldu bir gece. Ama geri döndü. Konuşamıyordu. Ayda onun derin şok yaşadığını düşündü ama Derin biliyordu: Elif, orada bir şey görmüştü. Aynı onun gibi. Aynı çocukken o taşların arasında durduğu gibi.Derin artık emin olmuştu. Bu köyde bir lanet yoktu. Ama daha beter bir şey vardı:Kolektif bir suç.Kolektif bir sessizlik.Çocuklar istismar edilmişti. Gören, susturulmuştu. Konuşan, “kaybolmuştu.” Ve o sır her nesilde yeniden gömülüyordu. Rüyalar bunun yankısıydı.---Final – Sırrın KöküMuhtar Aziz ölü bulunduğunda yanında bir not vardı:> “Sırrı taşıyan son bendim. Artık sizinle.”Köy boşaldı. Sessizlik kaldı.Derin İstanbul’a döndü. Yazmaya başladı. Yazdıkça sesini geri kazanıyordu. Elif ona bakarken dudaklarını oynattı:“Sır diye korktum. Ama en çok, kimse konuşmasın diye korktum.”Derin romanını bitirirken son cümleyi yazdı:> “Sakın dönme, demişlerdi. Ama ben döndüm. Ve bu kez susmadım.”