Bölüm 1

‎Bazı sırlar toprağa gömülür. ‎Bazılarıysa insanların içine. ‎ ‎Ela, iki ismim var biri ela ikincisi sera ama çoğunukla ela diyolar çocukluğundan beri rüyalar gören bir arkeologdur. Bu rüyalar geleceği haber vermez; geçmişten izler taşır. Yarım kalan yüzler, kimliği belirsiz bir mezar, yüzü olmayan ama kahkahası kulaklarında yankılanan bir adam… Ela gördüklerini tam olarak anlamlandıramasa da onların rastlantı olmadığını bilir. Bu yüzden her rüyayı bir deftere kaydeder. Çünkü bazı gerçekler, ancak zamanı geldiğinde ortaya çıkar. ‎İlk iş gününde yaşadığı beklenmedik bir kaza, Ela’nın hayatını geri dönülmez biçimde değiştirir. O kazanın içinde Emir vardır. ‎ ‎ ‎Emir, ülkenin en tanınmış arkeologlarından birinin oğludur. Ancak bu soyadı taşımak onun için bir ayrıcalık değil, ağır bir yüktür. Babasının ününden, medyanın ilgisinden ve insanların beklentilerinden özellikle uzak durur. Görünmemeyi, sessiz kalmayı, iz bırakmamayı seçer. Aşçı olmayı tercih etmesi bir kaçış değil; kendi emeğiyle, kendi adıyla var olma isteğidir. ‎Emir’in suskunluğu bir karakter özelliği değil, yıllar içinde öğrenilmiş bir savunma biçimidir. Annesinin kırılgan ruhu, babasının baskın gölgesi ve geçmişte yaşanan ihanetler onun omuzlarında sessiz bir ağırlık bırakmıştır. Bildiği gerçekleri dile getirirse her şeyin parçalanacağını düşünür. Bu yüzden susar. Çünkü bazı ailelerde gerçeği söylemek, yıkım anlamına gelir. ‎Ela’nın geçmişi de göründüğü kadar temiz değildir. Anne ve babasının kendisini terk ettiğini sanarak büyümüş, yetimhanede hayata tutunmuştur. Güçlü olmayı öğrenmiş ama güvenmeyi öğrenememiştir. En yakın bildiği bağlar bile zamanla sorgulanır hâle gelir. Çünkü herkesin sakladığı bir şey vardır ve bazı sırlar, en çok yakındakiler tarafından gizlenir. ‎Kazılar derinleştikçe yalnızca toprak değil, insanlar da açılmaya başlar. Rüyalar anlam kazanır, suskunluklar çatlar, geçmiş bugüne sızar. Masum görünen ilişkilerin ardında manipülasyonlar, ihanetler ve bilinçli sessizlikler ortaya çıkar. ‎Sır, geçmişten kaçmaya çalışan bir adamla, geçmişin kendisini bulduğu bir kadının hikâyesini anlatırken; gerçeğin bazen korunmak için değil, saklanmak için gömüldüğünü hatırlatıyor. ‎