Siyah saçlı 30 yaşlarında bir kadın dar bir sokağa girmiş hızlı adımlarla ilerliyordu. Ama arkadan bir ses duymasıyla durdu. Birisi olduğunu farketmemişti.
-Kan
Arkadan gelen sert ses tonuyla olduğu yerde kaldı. Başını hafifçe sesin geldiği yere çevirdi. 40 yaşlarında, 1.80 boylarında bir adamdı bu. Üzerinde siyah uzun bir palto vardı. Tıpkı bir katil gibi görünüyordu. Sakin kalmaya çalışarak bir adım öne ilerledi.
-Ne demek istediğinizi anlamıyorum beyefendi?
Kadın tedirgindi. Kaçmak için hazırlanıyordu. Her hücresiyle hissediyordu. Bu adam tehlikeli biriydi.
-Kan kokusu! Üzerinde kan kokusu var. Buradan bile alıyorum.
Kadın bir kaç adım geri gitti. Buradan gitmesi gerekiyordu. Ama bunu yapmak için geç kalmıştı. Adam nereden çıkardığını göremediği hançeri boynuna dayamıştı bile. Adamın ne olduğunu anlamıştı. O bir avcıydı. Normal bir hançer onu öldürmezdi ama bir avcının hançeri...
-Vampirlerden nefret ediyorum. Kurt adamlardan da. Hepinizden.
Adamın nefret dolu sesi kanını dondurmuştu. Güya barış yapılmıştı ama ne kendisi gibi vampirler ne de kurt adamlar rahatça sokaklarda dolaşabiliyordu. İnsan kanı içmeyi 10 yıl olmasına rağmen hala avlanıyorlardı. Avcılar hiçbir şey gözetmeksizin bütün hepsini katlediyordu ve kimse bu konu hakkında bir şey yapmıyordu. Gözünden bir damla yaş düştü. On yıl önce insanları avlayan yeni birer kurt adam ve vampir klanları ortaya çıkmıştı ama iki klanı toplasan 70 kişi bile değillerdi. Ve bu klanlar dışında kalan herkes kendisi gibi masumdu. Ama insanlar bir kere güç kazanmıştı. O klanlardan kurulduktan sonra bile kendilerini katletmeye devam ettiler. Tanrının hediyesi denen o patlama her şeyi mahvetmişti. İnsanların en az yüzde onu güç kazanmıştı. Ve bu güz kendilerini öldürebilen silahlardı.
Oklar,yaylar, kılıçlar hançerler, müzik aletleri, zehir saçan yüzükler... Ve bu onların sonlarının başlangıcıydı. İnsanlar her zaman böyleydi. Ne zaman güç kendilerinde olsa ölçeği hep kaçırırlardı. Karşısında ki adamın onu öldüreceğini biliyordu. Hançer boynunu kesmeden hemen önce içinden söyleyebildiği tek şey 'umarım bu katliam bir gün son bulur' olmuştu.