Meltem'den
Ne yaşamıştık biz. Nasıl dedin zorluklar vererek dayanmaya çalışmıştık? Biz o çukurdan kurtaran kimdi? Peki ya bize tuzak kuran o çukura düşmemizi sağlayan hatta belki de o çukurda kalmamıza yaşamımıza orada devam etmemizi isteyen veya belkide hiç yaşamımıza devam etmemizi isteyen o kişi kimdi ve bizimle derdi neydi? Bu yaşadıklarımız Bir masalın veya kabusun sonu muydu yoksa daha sonra yaşayacaklarımızın başlangıcı mıydı...
ÜÇ AY ÖNCE
Merhaba... Çoğu şeyin başlangıcıdır değil mi merhaba? O zaman bu da bizim başlangıcımız olsun. Ha kendimi tanıtmadın değil mi? Ben Meltem 16 yaşındayım 10 sınıfa gidiyorum yani bugün yeni okuluma nakil olacağım yani yeni okulumda İlk günüm olacak. Açıkçası pek ümitli değilim. Yeni okulum hakkında pek iyi şeyler hissetmiyorum ,iyi şeyler sezmiyorum. Normalde önceden hissettiklerim hep doğru çıkar 6 hissim kuvvetleri ama bu sefer yanlış çıkması için tüm gece dua ettim ama artık yeni okuluma gitme vaktim gelmişti. Üzerimde siyah gri pileli eteğim ,etekle aynı desende kravatım ve beyaz gömleğinden oluşan okul formam.Uzerine gri kase çeketim, beyaz sırt çantam,ayağında siyah Converse ayakkabılarim ve dizimin az altındaki beyaz coraplarim ve son olarak siyah kulaklığımi aldım. Evden çıkmadan önce son kez açık bıraktım uzun kahverengi saçlarıma baktım ve kahküllerin düzelttim aynada. Artık bir kaçarım veya bahanem yoktu yavaş adımlarla koridordan geçerek kapıya ulaşiyordum. Kim bilir belki de son kez ayaklarım koridordaki o kilime basıyordu. Aaaaa Hadi ama Meltem en fazla ne olabilirdi ki ,ya daha en fazla ne olamazdı? Offf daha şimdiden bunları düşünüyordum okulda ne yapacağım,ne hissedeceğim acaba? Ben bunları düşünürken kapıya gelmiştim bile yavaşça merdivene doğru yöneldim. Mermer merdivenlerde adımlarla ilerliyordum bir yandan da kahverengi tutma yerlerinden tutuyorum düşmemek için. Gerçi okulda düşürmeyeceklerine malumsa zaten. Ben bu düşüncelerle sokakta ilerliyorum yavaş yavaş ancak kalbim ayaklarınızı solarak güm güm atmaya devam ediyordu. Okula daha da yaklaşmıştım kalbim atış sesini duyabiliyorum artık okulun giriş kapısının önüne gelmiştim Demir sürgülü kapının önündeydim yalnızca bir adım kalmıştı. Demir sürgü kapının önündeydim yalnızca bir adım kalmıştı okulu varmama. Ve attım o zehirli adımı...Offf Allah'ım herkes bana bakıyormuş gibi hissediyorum (halbuki kimsenin umrunda değilim). Yalnızca önüme doğru bakarak yürümeye başladım müdürün odasına gitmem gerekiyordu ama müdürün odasının konumu hakkında en ufak bir fikrimin olmadığını fark ettim aklıma iki olasılık geldi ya tek tek tüm katlara bakıp arayıp bulacaktım ya da öğrencilerden birine soracaktım eğer tek tek katları ararsan derse geç kalabilirdim ama birinin sorarsam benim yeni olduğumu anlayıp alay edilmesinden korkuyordum.Offf halbuki bir şey çok basit bir şey ben nasıl bu kadar çekiniyorum ki? Mecbur tüm katlarda gezilecektim derken umrumda bir kuvvet isterdim kendimi anında yerde buldum