Kahvaltımı bitirip koltuktan kalktım, ama telefondan gözlerimi çekemiyorum o haber... Tüylerimi diken diken ediyordu. Ve ailemin bana yalan söylemesini bi türlü anlayamıyordum, o sırada telefonumu bırakıp dolabımın başına geçtim, kütüphaneye geçecektim çünkü doktor uzmanlık sınavına girmeye karar verdim aslında yeni mezun oldum tıp fakültesinden ama uzman bi doktor olmak istiyordum o yüzden biraz çalıştıktan sonra bıraktım ve uzmanlık sınavına hazırlanma kararı aldım. Üstüne siyah bi kazak ve bol bi pantalon geçirdikten sonra uzun siyah saçlarımı örmeye başladım artık hazır bi şekilde tam çıkacakken annemin Aybükee! diye bağırmasıyla irkildim dönüp
"Ne var anne"
"Çok geç kalma baban kızıyor, kız kısmının geceye kadar dışarıda ne işi var diyo"
Gözlerimi devirdim,babamın bu cinsiyetçi tavırlarından bıkmıştım. Hiç bişey demeden çıktım evden. Hava gerçek ten çok soğuktu. Diğer kışlara göre bu sefer çok yağmurluydu. Kütüphaneye doğru yürümeye başladım. O sırada Model grubunun Ölürüm daha iyi şarkısı çalmaya başladı
"Dikip son zehirimi
Edip son sitemini
Bilirim hep yerimi"
Diye devam ediyordu şarki,sonra karşı kaldırımda bi adam fark ettim. Benle yaşıt gibi duruyodu, saçları sarı idi, gözleri ise hayatımda gördüğüm en koyı tona sahipti, bana bakıyordu sonra bakışmadan rahatsız oldum ve gözlerimi çektim adam ise benim yanıma gelmeye başladı durdum. Neden durmuştum bi hisle mi? Adam iyice yaklaştı ve önümde durdu kulağıma eğilip şöyle dedi
'Sonunda seni buldum, sana öldüğünü söylediler demi" Gibi değişik bişey söyledi ve elime bi adres bıraktı. Adrese bakarken bi anda ortadan kaybolmuştu ne ara gitmişti?
Adrese baktım ve bayılmamak için kendimi yemin ederim zor tuttum