Papatya Tarlası
Bir akşamüstüydü, rüzgâr inceydi,
Güneş saçlarını okşar gibiydi.
Sessizliğin içinde bir kalp konuştu,
Adını koyamadığım bir şeydi bu.
Papatya tarlasında yürüdüm yalnız,
Her adımda biraz daha sana yakın.
Beyaz yapraklar fısıldadı gizlice,
“Sevgi bazen susmaktır” dedi ince ince.
Toprağın kokusu geçmiş gibiydi,
Unutamadığım anlar içimdeydi.
Bir çiçek kopardım, cevap ararken,
Seviyor… sevmiyor… kalbim daralırken.
Gözlerim ufukta bir hayal aradı,
Belki sen, belki de yarım kalan bir adı.
Rüzgâr saçlarımı savurdu usulca,
İçimde bir şey kırıldı, sessizce, yavaşça.
Ama o tarlada bir umut kaldı,
Kırılmış olsa da kalbim hâlâ canlı.
Çünkü her papatya yeniden açar,
Ve her acı, bir gün şiire kaçar… 🌼