Çıkıp gelmeni istiyorum artık çünkü dayanamıyor yüreğim bu acıya, bu özleme, gel artık...
Korku sarıyor bedenimi seni kaybetmekten korkuyorum ya beni unutursan... Senin aklında "sadece biri" olmak istemiyorum.
Şu an ne mi yapıyorum? Beni kalbine kabul etmeyişinin yasını tutuyorum.
Seni sevmek bile imkansızken, neyin suçunu, yükünü taşıyorum ben?
Yoruldum mu artık? Bilmiyorum daha bir şey yapmadım ki...
Ellerini tutmadım, gözlerine bakamadım mesela, gözlerine bakıp gülümsemeyemedim.
Hadi söyle bana bana nasıl acıdığını, beni kimlere anlattın alay ederek. Şöyle ki senden vazgeçmem için bir sebebim oldun.
"Seni seviyorum" bir cümle, iki kelime, iki insan,bir aptal o aptal beni sevdiğim o aptal benim.
Benim olmayan birini kıskanmak o kadar berbat birşeymiş ki ne hesap sorabiliyorum ne de kızabiliyorum.
Hayallerimde bu kadar uzak görülmüyordun sevdiğim. Bu kadar uzak değildin.
Yağmur gözyaşlarımı saklamak için güzel bir yoldu benim için peki bu çektiğim acıyı da saklıyor mu?
Elimde kalan kalp kırıkları hâlâ avuçlarımın içine batıyor. Kanıyor o yara ne yapmam gerek şimdi?
Ben, seni sevmekten yoruldum.
Yoruldum çünkü ben seni kalbime kabul ederken 'geçti' diyeceğimi düşünmüştüm.
Oysa sen... Yeni yaralar açtın sevdiğim.
Ve hiçbirini kapatmadan gidiyorsun... Hiçbirini kapatmadan...
Senden vazgeçmek neden bu kadar zor? Neden bu kadar imkansız geliyor seni sevmemek?
Bulutlara ilmek attım. İntihar ipim o benim... Geçiriyorum boğazıma hiç düşünmeden, kesiyorum nefesimi.
Ölüyorum, zaten ölü değil miydim?
Sevdiğim adam -yara'm- için akıttığım gözyaşlarıma ithafen!
H.A.D
