Avuçlarımda hayal kırıklığı var.
Anlatsam anlar mısın?
Konuşsam duyar mısın?
Sarmayı beceremediğim yaralarım var benim kimsenin görmeyeceği yaralar. Kimseye anlatamicagim yaralar. Koşuyorum bir hiçliği doğru kaçıyorum geçmişimden yaptığım hatalardan ama korkuyorum oysa benim için iyi bir şey değil mi bu her şeyi geride bırakıp yeni beyaz bir sayfa açmak, ama canım acıyor.
Canım çok acıyor anne yardım etsene bana! Canımı çok yaktılar anne kızın çok ağladı geceleri. Herkesin yüzüne gülerken içimde ki çocuk hıçkıra hıçkıra ağladı anne...
Bana "alışacaksın" diyorlar anne istemiyorum bu acıya alışmayı unutmak istiyorum. Yaram daha fazla kanasın istemiyorum. Yalnız kalmaktan çok korkuyorum herkesin bana sırtını dönmesinden korkuyorum. Oysa onlara sırtımı donen ben değil miydin? Onları bırakıp giden ben değil miydin? Belki de yarayan her yerimi açsaydım dost bildiklerime, böyle olmazdı. Herkes kahkahalarla gülerken ben sessiz sessiz ağlamazdım. Gözyaşlarımla savaşmaktan çok yoruldum. Onlar akmasın diye çabalamaktan, kimseyi dertlerimin içine çekmemek için boğazımı düğümleyip duymaktan çok yoruldum.
Anne! Sen bana hep "güçlü kızım" derdin.
Ben hiç senin yanında ıslatmadım yanaklarımı o yüzden mi sarf ederdin bu kelimeleri. Anne duyar mıydın geceleri odamdan gelen sessiz çığlıkları. Duymadın değil mi anne? Duymalıydın belki de elleri kan dolu dizleri düşmekten yaralarla arkadaş olmuş kızının ellerindeki kanı umursamadan tutmalıydın sımsıkı. Herkesin arkasını döndüğü kızına sen hep yanında olduğunu hissettirmeliydin.
Gözyaşlarımı kendim sildim ben hep. Yaralarımı kendim sardım. Ayağımın altına cam kırıkları battı. Oturdum, sonra yine koştum. Yaralarıma yenisi eklendi, ama ben durmadım koştum çünkü bilirdim ki kötü günler iyi günlerin habercisiydi çünkü bilirdim bir insanın yanağına değen ger gözyaşı mutlu günlerin davetiyesidir. İnanıyorum ki güzel günler yakındır anne...
°•°•°•°•°•°•°•°•°
H.A.D
