Bir gün gökyüzü sessizce yorulacak,
Yıldızlar birer birer ışığını bırakacak.
Rüzgâr eski masalları fısıldayacak son kez,
Ve zaman, yorgun bir yolcu gibi duracak.
İnsan bakacak geriye;
Sevdiği yüzleri, söyleyemediği sözleri hatırlayacak.
Ne servet kalacak elde, ne de gurur,
Sadece kalbin taşıdığı izler kalacak.
Dağlar susacak, denizler çekilecek,
Dünya derin bir nefes alır gibi bekleyecek.
Korkuyla umut arasında bir an olacak,
Ve herkes kendi hikâyesiyle baş başa kalacak.
Kıyamet belki de yalnızca son değil,
Biten bir gecenin ardından doğan bilinmez bir sabah olacak.