Seni yalnızlığından tanıdım
Kirpikleri kırık çocuk
Çiğneyip durduğun dudaklarından
Gözlerin küllenmiş yangın yeriydi
Bir eylül göğünün bulut kümeleri
Donuk bakışlarında
Hüznün nasıl da benziyordu
Benim ilk gençliğime
Ellerinden tanıdım seni
Yüreğinin yansısı tedirgin ellerinden
Bir uzak boşluğa yağmur yağıyordu
Anılardan anılara ince çizikler
Yüzün bir türkü sonrasının
Kederlu dalgınlığında;
Güldün mü, ben mi yanıldım, bilemiyorum
Ağıt gibi bir alay dudak uçlarında
Gücenik duruşundan tanıdım seni
Seni kendimden tanıdım çocuk
Yüreği sürekli çiğnen bir yol
Gövdesi acılardan acılara köprü
Biraz öfke,biraz Umut çokça onur
Olan kendimden
Egildim öptüm yıkık alnından
Uzaktın, kıyamadım sessizliğine
Biraz daha dedim içimden, biraz daha
Gün olur, onuru güzel çocuk
Acı da yakışır insanın yüreğine
