YANLIZLIĞA ÖVGÜ
Mutluluğun gözü kördür,
Yanlızlık sağır.
Ondandır biri tökezliyerek yürür,
Öbürü uykusunda bile bağırır.
Mutluluk yanlız kendisini görür;
Unutur bu yüzden ilkin kendisini.
Yanlızlık kendi tutukluğunda özgür,
Boyuna bekler dönsün diye sesini.
Mutluluk alışır kendisine, ölümden beter;
Borçsuzluğuyla övünür, ama kedisi
Doğurmaz.
Yanlızlığın gidecek bir yeri yoktur;
Boyuna kapısına döner, açan olmaz
Mutluluğun mezarları, yanlızlığın heykeli
var...
Her ikisininde saksılarında çiçek.
Biri hep başka renkle solar,
Öbürüne ha açtı, ha açmayacak.
ÖZDEMİR ASAF
