Merhaba ben Deniz. Bu gerçekliğin ana karakteri benim. Sizlere lise hayatımın ortalarında yaşadığım mutlu sonla bitemeyen küçük sonsuzluğumu anlatmak istiyorum.
Çocukluğumu henüz varlığını bilmediğim sosyal anksiyetem ile beraber büyüyerek geçirdim. Normalde çevrem bunu utangaçlık olarak adlandırırdı , ben ise korku olarak adlandırırdım. Ne çocukluğumda ne de gençliğimde pek arkadaşım olmadı hâlâ öyle aslında. Lisenin ortalarında çok fazla panik atak geçirmeye başlamıştım okul beni çok zorluyordu, hem ailevi sorunlarım hem de psikolojim altüst olmuştu. Annem ve Babam küçük yaşta ayrıldığı için çocukluğumu pek yaşayamadım, ama buna iyi yönden bakıyorum çocukluğuma dair hatırladığım en baskın hatıralar kavgalar. Lisenin ortalarında bana iyi gelen birkaç insanla tanışmıştım, arkadaşım olmuşlardı az olsa bile var diyebiliyordum artık. Derslerden kaçmaya ve aptal insanlarla takılmaya alışmıştım. Her gün en az üç dersten kaçar okul tuvaletinde arkadaşım dediğim aptallarla sigara içerdik, iyi hissettirmişti kısa bir süreliğine. Antidepresan kullanıyordum o zamanlar ilaçları kendi kafama göre bıraktığım için çok ani duygu değişimlerim oluyordu, bazen boşluğa baktığımda bile gözlerim dolardı... Bir gün arkadaşlarımla yine dersten kaçmak için dışarı çıktığımızda panik atak geçirmiştim. O gün aşık olacağımı bilmediğim o kişinin beni ilk görüşü olmuştu. Saatlerce müdürün odasında oturmuştum. Birkaç gün sonra bir çocukla takipleşmeye başlamıştım, hikayelerime cevap veriyor konu açmaya çalışıyordu. Tanımamama rağmen hoşuma gitmişti. Okulda daha önce onu hiç görmemiştim, Birkaç kez konuştuktan sonra bana okuldan olduğunu ve panik atak geçirdiğimi gördüğünü söylemişti. Sohbet etmiştik uzun süre, okula beraber gitme kararı aldık çünkü otobüse aynı duraktan biniyorduk. Bir sabah anlaştık ve onu bekledim yarım saat belki daha fazla. Geldiğinde ilk başta onu tanımadım çünkü daha önce onu hiç görmemiştim, yanıma birisi oturdu... uzun boylu,şapkalı,yüzü gözükmeyen bir çocuk. O sırada ona mesaj atıyordum "Nerdesin?" biraz bekledim yanımda oturan çocuk telefonunu çıkarttı kısa süre sonra bildirim geldi o sırada sigaramı yaktım ve otobüs saatlerine tekrardan baktım şimdi gelse bile geç kalacaktık. Bildirime baktım gelen mesaj ondandı "Yanındayım." yanımdaki çocuğa döndüm ve gülmeye başladım...
+Geciktin.
-Eh biraz
Yanında bir arkadaşı daha vardı tatlı kısa boylu bir çocuk. Çocuk kıkırdıyordu... İçten içe alaycı bir şekilde güldüğünü hissetmiştim, gerildim. Otobüs geldiğinde ise bindik. Arkadaşı karşı tarafa oturdu biz ise karşısındaki ikili koltuklara geçtik tüm yol konuşmadık... Otobüsten indik hiç konuşmadan yollarımız ayrıldı okula girdiğimizde o farklı bir bloğa bölüm dersini almak için gidiyordu, ben ise ana binaya kendi sınıfıma. Tüm gün birbirimizi görmedik. Çıkışta onun fazladan dersi olduğu için onu beklemek istemiştim ama arkadaşlarımla gitmek zorunda kaldım. Akşam yine mesajlaştık "Yolda neden hiç konuşmadın?" dedim o ise "Utangacım ben." cevap verdi. Tekrar sözleştik ertesi gün tekrar beraber gitme kararı aldık. Bu sefer benden erken gelmişti tek başına beni bekliyordu, ayrıca erken gitmek istediğimi söyledim. Otobüs kalabalık olduğunda huzursuz oluyordum bunun için bir erken sefere bindik. Tüm gece ayaktaydım uykusuzdum. Otobüste yine beraber oturduk, Birkaç dakika sonra esnemeye başladım ve omzuna yaslandım. Kesinlikle istemsizdi ama yattığımda utandığım için kalkamadım yatmaya devam ettim... o ise hiç bozmadı. Okul durağına geldiğimizde beni uyandırdı ve indik.