1. BÖLÜM — ARŞİV
Okulun son zili çaldığında herkes koridorlara dağıldı.
Ben ise sınıfta kalmıştım.
Masamın üzerinde tarih öğretmeninin verdiği küçük bir not duruyordu.
“Eski sınav kayıtlarını arşivden bulup yarına kadar getir.”
Normalde bunu ertesi gün yapabilirdim.
Ama öğretmenimin "Defne, sana güveniyorum," demesi yüzünden işi hemen bitirmeye karar vermiştim.
İnsanların güvenini boşa çıkarmaktan nefret ederdim.
Saat 17.20'de okulun bodrum katına indim.
Burası okulun diğer bölümlerinden tamamen farklıydı.
Koridorun ışıkları sarıydı.
Duvarlarda yıllardır değişmemiş ilanlar vardı.
Bir köşede 2016 yılından kalma bir tiyatro afişi asılıydı.
Bir başka duvarda öğrencilerin mezuniyet fotoğrafları vardı.
Arşivin kapısını açtığımda burnuma eski kâğıt kokusu geldi.
Telefonumun fenerini açtım.
Rafların arasında ilerledim.
A-12.
A-13.
A-14.
Aradığım klasör A-17'ydi.
Bulduğumda rahatladım.
Dosyayı alıp çıkmak üzere döndüm.
Ayağım bir şeye takıldı.
"Of..."
Yere baktım.
Gri bir dosya.
Üzerinde okul logosu vardı.
Ama bölüm kısmında yalnızca:
00
yazıyordu.
Dosyayı kaldırdım.
İlk sayfa boştu.
İkinci sayfada ise bir isim vardı.
DEFNE ARAS
Bir an nefes almayı unuttum.
"Bu ne?"
Sayfayı çevirdim.
Doğum tarihim.
Sınıfım.
Adresim.
Hatta ilkokulda kazandığım satranç turnuvasının adı.
Bütün bilgiler doğruydu.
Sonraki sayfada fotoğraf vardı.
Fotoğraftaki kız bendim.
Ama fotoğrafı daha önce hiç görmemiştim.
Üzerimde okul forması vardı.
Okulun çatısında duruyordum.
Fotoğrafın sağ alt köşesinde tarih yazıyordu:
03.09.2026
Bugün 22 Ağustos'tu.
Fotoğraf üç gün sonrasına aitti.
Fotoğrafın arkasında bir cümle vardı:
“Bunu gördüğünü unut.”
Dosyayı kapattım.
Tam o sırada telefonum titredi.
Bilinmeyen numara.
Mesaj:
Dosyayı kapat.
Bir saniye sonra:
Henüz görmediğin şeyi görürsen, onu yaşamaya başlarsın.
Telefonu elimden düşürecektim.
Başımı kaldırdım.
Arşivin kapısı hâlâ açıktı.
Koridor bomboştu.
Sonra bir ses duydum.
Ding.
Asansör.
Bodrum katında asansörün çalışması normaldi.
Ama ekranda gördüğüm şey normal değildi.
Kat numarası değişiyordu.
-1
0
1
2
Sonra durdu.
00
Bizim okulda sıfırıncı kat yoktu.
Asansör kapısı açıldı.
İçerisi boştu.
Fakat zeminde yeni bir dosya vardı.
Bu kez üzerinde:
DEFNE ARAS — 23 AĞUSTOS
yazıyordu.
Dosyayı almadım.
Asansöre de binmedim.
Koşarak okuldan çıktım.
O gece uyuyamadım.
Çünkü yatağımın yanındaki telefonda saat 00.00 olduğunda yeni bir mesaj geldi.
“Yarın saat 14.10'da kütüphaneye git.”
Altında:
“Arda'yı dinle.”