Zirve, uzaktan göründüğü gibi berrak ve huzurlu bir yer değildi. Tayfun Güneş, 6. bölümün sonunda şirketini büyük krizden çıkarıp pazardaki en güçlü oyunculardan biri hâline getirmişti; ancak başarının getirdiği yükler de o nispette büyümüştü.
Gece yarısını çoktan geçmişti. Şirketin boş plazadaki en üst katındaki ofisinde, masasının başında tek başına oturuyordu. Bilgisayar ekranından yansıyan mavi ışık, gözlerindeki yorgunluğu daha da belirginleştiriyordu. Bir zamanlar tek bir sipariş geldiğinde çocukça sevinen Tayfun, şimdi binlerce siparişin, yüzlerce çalışanın ve milyonlarca liralık yatırımların sorumluluğunu taşıyordu.
Bütün bu başarının ortasında, beklenmedik bir haber ajanslara düştü: Sektörün en büyük küresel devlerinden biri, yerli pazara girme kararı almış ve ilk hedef olarak Tayfun’un kurduğu markayı gözüne kestirmişti. Ya şirketi satın alıp onu saf dışı bırakacaklar ya da devasa bütçeleriyle piyasadan sileceklerdi.
Telefonu çaldı. Arayan, en zor günlerinde bile yanından ayrılmayan sadık dostu ve operasyon müdürüydü:
— "Tayfun, haberleri gördün mü? Rakiplerimizin hepsi küresel devle masaya oturmuş bile. Bizi yalnız bırakmaya çalışıyorlar."
Tayfun derin bir nefes aldı. Pencereden dışarıya, şehrin ışıklarına baktı. Geçmişte yaşadığı o ilk iflası, sıfırdan başladığı bodrum katındaki depoyu ve pes etmediği o karanlık geceleri hatırladı.
— "Görüşsünler," dedi Tayfun, sesi her zamankinden daha sakin ama bir o kadar kararlı çıkarak. "Biz buraya kolay gelmedik. Bizi parayla ya da tehditle satın alamazlar. Asıl mücadele şimdi başlıyor."
Sessizlik sona ermişti. Tayfun, sadece şirketini korumak için değil, kurduğu Vizyonu ve temsil ettiği ilkeleri savunmak için hayatının en büyük savaşına hazırlanıyordu.