Soğuk otobüs fren yaptığında herkesin içi aynı anda sıkıştı.
Camdan dışarı bakan Elif, gördüğü şey karşısında kaşlarını çattı.
Burası… okul gibi değildi.
Ağaçların arasında, yüksek duvarlarla çevrili gri bir bina yükseliyordu. Üzerinde hiçbir tabela yoktu. Sadece kapının yanında tek bir yazı vardı:
SIFIR BÖLGE EĞİTİM KAMPI
“Şaka mı bu?” diye mırıldandı arkadaki çocuklardan biri.
Otobüs kapısı açıldı. Soğuk hava içeri doldu.
Bir görevli bile yoktu. Sadece uzaktan gelen metal bir ses:
“İnin.”
Elif çantasını aldı. Diğer öğrencilerle birlikte aşağı indiğinde, içindeki huzursuzluk daha da büyüdü.
Buraya “disiplin kampı” denmişti. Suç işlememişlerdi ama “sorunlu” görülmüşlerdi. O yüzden gönderilmişlerdi.
Ama bu yer… farklıydı.
Kapıdan içeri girdiklerinde uzun bir koridor onları karşıladı.
Duvarlar çok temizdi ama garip bir şekilde soğuktu. Sanki bu bina yeni yapılmamış… hiç yaşanmamış gibiydi.
Koridorun sonunda bir ekran yandı.
“HOŞ GELDİNİZ.”
Ardından ikinci bir cümle:
“BURADAN ÇIKIŞ, SADECE KURALI ÖĞRENENLERE AÇIKTIR.”
Bir öğrenci bağırdı:
“Ne kuralı ya?! Bizi buraya niye getirdiniz?”
Cevap gelmedi.
Sadece…
KAPILARIN KİLİTLENME SESİ
CLANK.
Elif hızla arkasını döndü.
Geldiği kapı artık yoktu. Yerinde kalın bir duvar vardı.
Sessizlik çöktü.
Ve o an, Elif ilk defa şunu düşündü:
“Burası bir kamp değil…
Burası bir kapan.”