Herkesin hayalleri vardır. Uğruna peşinden koşup kaybolduğu.
Benim de hayallerim vardı.
Tüm hayatım boyunca.
Kendimi bildim bileli.
Parlamak istedim.
Sahne ışığıyla kalmak istedim.
Tüm dünya ismimi duysun, beni konuşsun istedim.
Ama aldığım tek şey sadece kendimi geçindirebileceğim kadar kazandığım sıkıcı bir işte çalışmak ve sevdiğim adamın başkasını sevmesini izlemek oldu.
Belki zamanım varken gidip ona tüm hislerimi anlatsaydım şu an o ve en yakın arkadaşımın nişan partisinde alkış tutup zorla gülümsemeye çalılıyor olmazdım.
Ben Lauren Stane.
Her şeyimi kaybetmek üzereyim.
Ve buna izin veremem.
Joanna: Şu an ne kadar mutlu olduğumu tahmin edemezsin Lauren!
Ona gülümsedim.
Sonuçta o benim en yakın arkadaşımdı ve nişanlısına aptalca aşık olduğumu bilmiyor olup sadece sevdiği adamla mutlu olmak istemesi onun suçu değildi.
Benim suçumdu.
Benim suçumdu çünkü geç kalmıştım.
Duygularımı gün yüzüne çıkarmak için çok geç kalmıştım.
Nişan partisi bittikten sonra saat geceyarısını geçmişti. Ama Joanna hala parti havasındaydı ve “after party” adı altında diğer kızlarla bir gece kulübüne gidecekti.
Bense arabama ilerledim.
Bu gece bu kadar yeterdi. Daha fazla sevdiğimi adamı kaybetmeyi kutlamak istemiyordum ve bunun için kendimi suçlayamam.
William: Hey…
Arkamda onun sesini duyunca durakladım. Tam açmak üzere olduğum arabanın kapısını bıraktım ve ona döndüm.
Lauren: Hey.
William: Joanna’yla partide olacağını düşünmüştüm.
Lauren: Ben de senin için öyle düşünmüştüm, nişanlını neden yalnız bıraktın?
William: Aslını istersen Lauren… Şu an bir arkadaşla konuşmam, içimi dökmem gerek. Biraz yürümek ister misin?
Her zaman dert dinleyip yanında olan o arkadaş bendim. Sadece bir dert dinleyici. Ya da sadece bir arkadaş.
Daha fazlası değil.
Ve yine aynı şeyi yaptım.
Derdine ortam oldum, onu dinledim.
Lauren: Tabi, neden olmasın.
Yavaş yavaş yol boyu yürümeye başladık. İkimiz de konuşmuyorduk.
Lauren: Konuşmak istediğini sanıyordum ama sadece susuyoruz ve öylece yürüyoruz.
Güldük.
William: Joanna’yı çok seviyorum.
Lauren: Evet bunu biliyorum.
Joanna’yı çok seviyordu, evet biliyordum.
En yakın arkadaşımı çok seviyordu, bunu çok iyi biliyordum.
Ve ben sadece bir arkadaştım, maalesef bunu da biliyordum.
William: Ama acaba diyorum…acaba çok mu aceleci davrandım?
Lauren: Neden böyle düşünüyorsun?
William: Hata yapmaktan korkuyorum.
Lauren: Sevdiğin kadınla evleneceksin. Bunun neresi hata?
William: Ya…ya tam anlamıyla sevmiyorsam?
Başını benden yana çevirdi yürümeye devam ederken.
Lauren: Sen içtin mi? Bunu sakın Joanna’nın yanında söyleme.
William: Bir yudum bile içmedim.
Lauren: Joanna’yı sevmediğini mi söylüyorsun?
William: Ona hissettiğim şey aşk mı takıntı mı seçemiyorum.
Lauren: Eğer sadece zihnindeyse bu takıntıdır. Kalbindeyse hoşlantı. Her ikisinde birdense, işte o zaman aşık olmuş olursun.
William: O zaman benimkisi…Joanna’ya karşı hissettiğim…hoşlantı. Ve bu durumda onunla evlenecek olmam…
Lauren: William sen evlilik fikrinden biraz korkuyor gibi görünüyorsun.
William: Hayır Lauren, korktuğum tek şey tam anlamıyla sevmediğim birine umut vermek ve onunla evlenmek, dediğimi anlıyor musun?
Lauren: O halde neden ona evlenme teklifi ettin?
William: Bilmiyorum… kafam çok karışık.
Lauren: Bir arkadaş olarak, ikinizin de arkadaşı olarak, konuşuyorum. Kalbinin sesine kulak vermelisin. İkinizi de hırpalamaya değmeyecek şeyler yapmamanız için.
Birden durup beni kendine çekti ve sarıldı. Usulca ben de ona sarıldım.
William: İyi ki varsın Lauren.
Lauren: Arkadaşlar ne için?
gülümsedim.
William: Her zaman bir arkadaştan daha fazlası olacaksın.
ne dediğini pek anlamamıştım.
Lauren: Sen de öyle.
Vedalaşıp kendi yolumuza ilerledik.
Arabama binip direksiyona ellerimi koyduğumda birkaç dakika durdum.
Düşündüm.
Artık kaybeden taraf ben olmayacaktım.
Kaybetmeyi hak etmiyordum.
Arabayı çalıştırırken kendimden emin bir şekilde gülümsedim.
Hayalimdeki o spot ışığını bulacaktım.
Işığımı tüm dünyaya yansıtma zamanım gelmişti.
Ve William’ı, sevdiğim adamı, kazanacak, onu büyük bir hatadan döndürecektim.
Her şey daha yeni başlıyordu.