Ay ışığı yüzüne vuruyordu Shai'nin, kör edecek kadar parlak. Şehrin ötesindeki sonsuz ormanda adım adım ilerliyor, hiçbir canlının sesi duyulmuyor sanki herkes ölü, herkes silinmiş dünyadan. Duyulan tek şey cilalı ayakkabıları ile bastığı ıslak çamurun sesi.
Derken tepeden bir ışık yayıldı, cennetten çıkmışcasına bir nur. Tereddütlere dolu zihni ama gitmekte kararlı.
Kapı eşiğine varınca anlamsız bir uğultu evi titretti. Kanı çekildi, gel der gibi bir hissiyat.
Salon şimdiye kadar sildiği insanların cesetleri ile dolu. Kim getirdi onları buraya, toplanma yeri miydi burası? Düşünmeye vakit bulmadan uzunca merdivenlerin ucunda elleri zincirli bir figür belirdi.
Cesetlere basa basa ilerledi, o gittikçe elleri zincirli adam ondan uzaklaşıyor. Bir yandan da ona “gel” diye bağırıyor.
Ayaklarından tutmuş ölü insanların elleri, ilerlemek zor oluyor.
Karanlığa büründü birden her yer, göklerden süzülen, altından yapılmış, ışığı insana huzur veren bir taç kondu Shai'nin kafasına. Huzur buldu bir an,dinlendi kalp atışı.
Shai birden yataktan doğruldu, kan ter içerisindeki vücuduna dokundu, hastalandığını sanır. Hasta olma lüksü yoktur.
Hastalanmak…
Bir ihtimal, ama kabul edilebilir değil.
İyileşmeyen bireyler verim dışı kalır.
Verim dışı kalan bireyler….silinirdi.
O yüzden bu düşünceyi aklından bile geçirmedi.
Ondan önemlisi bu gördüğü şey, neydi bu gerçek mi?
Anlam veremiyor.
Yataktan bile zor kalktı, gördüğü cesetlerin ellerini hâlâ ayaklarında hissediyordu, sanki hâlâ birileri onu tutuyordu.
İki gündür evden çıkmamıştı bileğindeki panel durmadan işe gitmesi gerektiğini söylüyordu.
“GÖREV GECİKMESİ, KATILIM ZORUNLU”
Ama o bunda zorlanıyor, anlam veremiyor yaptığı şeye.
Arşivden çaldığı mektubu defalarca okudu, bunun üstüne düşündü, Yael'i düşündü.
Peki neden o, neden Yael. Beyni patlayacak gibiydi, tek odalı evinde binlerce kez cirit attı.
Her adımda ev dahada küçülüyor, düşüncelerine sığmıyordu.
Geçen gün arşivden çıkmadan önce Yael'in ailesinin kaldığı yeri öğrendi, belki onun hakkında bir şeyler öğrenir, belki içindeki tarifsiz hissiyat son bulur ve hayatına olduğu gibi devam eder.
Eğer bu bir
hataysa…..düzenlemeliydi