Küçükken anneanemin bana ve anneme olan uzun soluklu nutuklarını sıklıkla dinlerdim. Ama hiçbirine inanmazdım. Ben okuldan çıkıp karşı kaldırımda beni bekleyen anneannemin yanına varınca başlardı seansımız.
"Bak kızım yolda yürürken şarkı söyleme sonra şeytanlar gelir."
Kaldırımın biraz ötesinde gitarıyla şarkı söyleyen abiye takılır gözüm.
" Anneanne peki o abiye de şeytan gelir mi?"
Anneannem biraz homurdanır, onun homurtusunu annemin aramaları bozar. Telefon açıldı mı annemin sesinden önce topuklu ayakkabılarının ritimli iç oynatan sesleri gelir kulağa. Anneannem bu sefer de anneme söylenir hem soğuktan hem de sinirden al al olmuş bir sekilde. İşte o zamanlar derin boncuk gözleri daha da kısılır ama o gözler iriliğinden bir şey kaybetmezler.
"Kızım kaç kere dedimdi at şu takırtılı ayakkapları diye. Takir takır yürüyosun şeytanları etrafına topluyosun"
Ben saşırırdım doğrusu. Her seferinde annemin buradan kilometrelerce uzakta olmasına rağmen şeytanları etrafına topladığını nasıl olurda o uzak göremeyen gözleriyle görür, anlamış değilim.
"Anneanne annemin etrafında gerçekten şeytan mı var nasıl görüyosun?"
Bu tip durumlarda öyle bir sinirlenirdiki yol bitene kadar da hiç susmazdı. Annemde telefonda anneanneme beni kendi evine götürmesini rica ederse iste o zaman vay benim kulaklarımın haline!
Anneannemin evine iki dolmusla gidebiliyorduk. Biraz daha sabırlı olup otobüsü beklersek duraktan durağa in bin sıkıntısı çekmeden bir buçuk saate evde oluyorduk. En son varıyordu anneannemin oturduğu semte otobüs.
Eve vardığımızda hava kararmışsa evin hemen karşısındaki bakkala gidip çikolata cips alırdık. Eve gelene kadar unutup da ıslık çalarsam bir azar daha işitirdim oysa daha yeni yeni soğurdu kulaklarım.
"Kızım ben bıktım, yaka silktim, illallah dedim siz bir türlü bıkamadınız. Karanlıkta ıslık çalınmaz, şeytanlar etrafınıza toplanır diye diye bir hal oldum."
Her seferinde anneannemin bahsettiği o şeytanları bir ben göremiyordum sanırım.
