Burası Mardin. Sevdaların yeşerip, solduğu yer. Ben ise Ayşim Allah'a çok şükür çok güzel bir ailem var. Arslanbey konağının en küçük ve tek kız torunuyum. Mardin'de yaşayan insanlar genellikle kız çocuklarının uğursuz olarak görür ama baştan beridir dedem olsun babam olsun, amcamlar, abimler her biri benim doğma mı çok istemiş.
İki abi, on kuzen, beş amca, babam ve dedem ile evin tek küçük torunu olmak çok zor.
Düşünsenize etrafınızda hep birisi birşeyler soruyor size;
'Ayşim birşeye ihtiyacın var mı?'
'Hasta gibisin'
'Canın birşey istiyorum?'
'Dışarı çıkmak ister misin?'
Gibi bir sürü soruyla karşı karşıya kalıyorum.
Genellikle okuduğum kitaplarda Mardin'de 17, 18 yaşlarındaki kızlar töreye kurban gidiyor ama ben 17 yaşındayım öyle birşeyle karşılaşmadım.
Şu an liseye gidiyorum ve hayalimdeki meslek için çok çalışıyorum. Yazarlık, her zaman bir gün yazar olup insanlara Mardin'de sadece törenin olmadığını kendi hayat hikayemle göstermek istiyorum.