Sessizlik. Hem de sessizliklerin en rahatsız edicisi, beyinler konuşurken dudakların sessiz kalması. Oysa ben tam tərsini istiyorum artık beyinlerimiz sussun, dudaklarımız konuşsun isdiyorum. Onunla saçma sapan şeylerden konusmak isdiyorum, Bu akşam yemekte yiyeceklerimizden, havanın nasıl olduğumdan... Oysa biz öyle bir olayın içinde bulduk ki kendimizi havanın durumunun konuşmak, bizim için dünyanın en lüks muhabbeti. Yarım saat boyunca aynı odanın farklı köşelerinde oturub tek kelime konuşmadık. Yarım saat sonra kapı çaldığında sessizce kalktım ayağa, kapıya doğru ilerledim. Bana bakmıyordu bile. Kapıyı düşük bir suratla açdığım da Burak və Mert gülüşerek girdiler içeri, dışarıdan içeri resmen soğuk hava hava dalgası giriyorsun!
"Selam bizim kuş konuşmaya başladı mı?"
Burdakın neseli sorusuna özüm silktim. Hiç sorma. Boş ver... Çok fazla şey almışsınız, sanki aylarca çıkmayacagız burdan!"
"Ne ayları kızım ben bunları güne bitiririm" Burak elindeki posetleri mutfağa salarken arkasından gülümsedim
