Sevgili Günlük; Arkadaşım kayboldu ve ben onu hiç bir yerde bulamıyorum. Arkadaşımla konuşurken annem görmüş beni. Oysa arkadaşım "beni onlardan gizle" demişti. Onun kaybolmasından ben mi sorumluyum? Apar topar, ikidebir gülümseyen garip bir kadının yanına götürdüler beni. Seni de bana o önerdi zaten. Seninle arkadaş olmamı söyledi. Arkadaşım hakkında garip garip sorular sordu. Ne zaman onunla tanıştığım, ne zamandır onunla arkadaş olduğum gibi saçma sorular. Bunları sorarken o gülümsemesi yüzündeydi ama. Çok rahatsız ediciydi. Gülümsüyordu ama gülümsemesi çok iticiydi ve hiç gerçekçi değildi. Ama gene de sustum. Eğer bunu söyleseydim gene o gülümsemesiyle bana cevap verecekti ve ben hemen eve, arkadaşımın yanına gitmek istiyordum. Benimle konuştuktan sonra özel olarak anne babamla konuştu o kadın. Ne yalan söyleyeyim, çok korkmuştum o an. Ama arkadaşım yanımda değildi ki derdimi anlatayım... Ama elime verdiği şekerin tadı çok güzeldi kadının. O an bulutların üzerindeymişim gibi hissetmiştim var ya! Efsane bir tadı vardı! Çabucak bittiği için arkadaşıma götüremedim ama. Kadınla vedalaşırken kadından bir tane daha şeker istedim arkadaşıma götürmek için. Bunu söyleyince babam sert sert baktı ama bir şey demedi. Kadın da şekeri vermedi zaten. Rahatsız edici gülümsemesiyle bir şeyler dedi ama dinlemedim. Eve gittiğimiz zaman babam iki tane tokat attı bana. Onu rezil ettiğim ile alakalı hakaretler savurdu. Anneme baktım, o da bana baktı acıyarak ama hiç bir şey yapmadı. Canım acıdı ama sustum. Ağlamadım. Çünkü ben büyük bir çocuktum ve ağlamak için arkadaşımı bekleyecektim. Bana bunu o öğretmişti.
Saat çoktan akşam olmuştu ama yemek yemedim bile. Babam bunun benim cezam olduğunu ve hatamı düşünmemi söyledi ve beni odama kilitledi. Sorun değil ama, bu ilk kez aç kalışım değil sonuçta...
Odama geçtiğim zaman, uzun zamandır ilk defa arkadaşımın sesini duymadım. Endişeli gözlerle bakmadı bana. Veya o titreyen sesini duyamadım. Sevgili Günlük, benim tek arkadaşım kayboldu ve ben, onu bulamıyorum...
O benim tek arkadaşımdı. Okula gittiğim zaman genelde diğer çocuklar yüzüm rengarenk olduğu için ya benden korkar ya da benimle alay ederlerdi. Öğretmenim bile bana sadece yüzünü buruşturarak bakıyor. Boyum kısa olmasına rağmen beni arka sıralara koydu. Göremiyorum ama olsun. İlk başlarda çok zoruma gidiyordu ve çok ağlıyordum ama şimdi alıştım.
Ben arkadaşımı özledim... Uyuyamadığım zaman bana masal anlatırdı o. Ninniler söylerdi. Üzüldüğüm zaman beni teselli ederdi ve benim başımı okşardı.
Onu gerçekten çok özledim... Kaybolmasından ben mi sorumluyum? Niye çıkmıyor ortaya? Bana kızdı mı yoksa?
Sevgili Günlük, arkadaşım kayboldu ve ben, onu bulamıyorum...
