Hayatımızda bazı insanlar vardır, kan bağı olmasada kardeş gibi hissedersiniz. Sonrada birşey olur ve PUFF hayatınızdan çıkar.Ben bunu çok yaşadım, sadece benim hayatımda kardeşim gibi görüp beni hiç terketmeyen bir o vardı...Özgür. Ben küçükken annemler benimle hiç ilgilenmedi,tüm kötü şeylerden sanki ben sorumluymuşum gibi davranıldı. Bir ablam veya abim olmadığı için ben 5 yaşına kadar aile denilen şeyi hissedemedim.Ta ki dayımlar istanbula taşınıncaya kadar..
Onlar taşınınca sanki ben dayımla yengemin öz kızları gibi hissettim. Özgür'ü canımdan öte bir kardeş olarak gördüm.Yinede birşeyler eksikti, ailem gibi davransalarda hiçbir zaman anne babam olamazlardı.Özgür o zamanlar 7 bende 10 yaşındaydım.Özgür okulda sürekli zorbalanır, bende sürekli onu korurdum. Herzaman yetişemez ve pişmanlık duyup ona kendini savunmaya çalışmasını söylerdim.Ağlayınca ise ''Sen benim canımdan ötesin, eğer sen kendini korumazsan çocukların önüne geçer dayak yesemde seni kurtarırım sen hiç bir zaman korma'' diyip teselli ederdim.Şimdi bu çocuk büyümüş ve beni annemlerden koruyordu.