Ah içimde kuyular var
Kimse eğilip bakmaz mı?
~
Ben her gece oraya, o kuyulara indim
Düştüm artık her ne derseniz
İndikçe yandım, yandıkça öğrendim
Yanmak, kendine yaklaşmanın
En güçlü yollarındanmış meğer
Kuyunun dibi yok gibiydi ama
Ben hep aynı merak ve aynı arzuyla
Susuzlukla aradım
~
Aradığım kalbim mi?
Ses verdim, cevap gelmedi
Bu kuyu bana beni kaç kez göstermişti
Kuyular su vermez olursa
Ses de vermez olurmuş zamanla
Seslenilmez
~
Ama abicim kuyularım çok güzeldir
Eğil bir bak istersen
Körkuyularım gözünü korkutmasın sakın
Sana seni göstermek için
Bir altın kozadır onlar
Yakuuuuuup kuyucu
Kuyucu Yakup
~
Ben bazen Yusuf
Beni de kardeşlerim
Hem de kendi rızamla
Atmamışlar mıydı ilk
~
Yoksa ben mi kaçıp kaçıp
Körkuyulara sığınmıştım
Belki kendimi kendimden atmıştım kuyuya
Ne kardeşler vardı orada ne rüya
Yalnızca sesler
~
Kafamın içinde sanki
Kuyudan sesler radyosu
İçeriden fısıldıyor
"Sen varsın"
Diyordu biri
~
Ben o sesi duydum onu dinledim
Kuyunun dibinde
Nurdan bir el uzandı bana
Nihayet
Çıktım kuyumdan
Çıktım çünkü kuyum
Bir yıldızın içerde doğması içinmiş
~
Sanırım o sesi
Bir daha hiç unutmamak için
Bu kadar sustuydum