Sevildikçe Sevmeyen O Adam
Ben sevmek istedim seni; uzaktan, canını yakmadan, acıtmadan.
Belki üzmüşümdür seni bilmeden, istemeden.
En güzel dualarımın sahibi sen, nedendir bu sevgim bitmek bilmeyen?
Be sevildikçe sevmeyen adam! Neden böylesin?
Neden böylesine değiştin?
Zaman geçtikçe uzaklaştık gibi birbirimizden.
Sebebi belki de çok sevmemden.
"Doğru insan da doğru zaman mı?" diye sordun ya geçen.
Bu çok yaralamış beni derinden.
Sen benim için her türlü doğru olsan da belki değilimdir ben senin için doğru.
Sonuçta herkesin bir değildir doğrusu.
Evet, belki değilimdir, ama bil ki her şeyden çok isterim bunu.
Be zamansız sevdiğim adam!
Doğru zaman değil mi gerçekten?
Belki ayrılmayacağız, belki geçecek bu kötü günler.
Ecel gibi ansızın çalmayacak belki kapımızı ayrılık.
Ama şafakta doğan bir güneş misali yaklaşmakta.
Gölgemiz gibi peşimizde.
Bir öğlen vakti güneş tam tepedeyken yakalayacak belki.
Belki sokukup giderken..
Ayrılık vakti gelirse akarsu olur taşar gözlerim.
Bebeklerine bir kasvet düşer: Buğulanır, ağlarım.
Kimi zaman da susar akıtır kalbime.
Be her şeyimi önüne sereceğim adam!
Neden beni böylesine üzdün istesen ömrümü bile verebilecek haldeyken?