"Biz benzer kaderlere sahip zıt karakterleriz. Sen bir olay karşısında ders çıkarırsın bense kötü yönlerinden kafamı kaldırmam. Sen iyiliklerin perisisin ben ise şeytanın ta kendisi. Mutlu olmayı haketmedim hiçbir zaman ama sen hakediyorsun. Hep mutlu ol tamam mı benim güzel meleğim. Ben bu yüzden hayatından tamamen çıkıyorum. Belki üzüleceksin bu yaptığım karşısında ama birgün mutlu olacaksın. Dikkat et kendine, her anında seni izliyor olacağım ve seni koruyup kollayacağım."
Elimdeki mektubu okuduğumda ayaklarımın bağı çözülmüş olduğum yerde çökmek zorunda kalmıştım. Kabullenemezdim bunu. Olamaz hayır, gitmiş olamaz. Beni bırakmış olamaz.
Hıçkıra hıçkıra ağlarken bana bıraktığı mektubu okuyordum. Yıllar sonra gelen bu mektup hem beni yıkmıştı hem de artık hayatımın aşkının nerede olduğunu biliyordum. Artık onu nerede bulacağımı biliyordum. Tüm aramalarım meğerse boşunaymış. Gözümün önünde olduğu hâlde görememişim gerçekleri. Belki kurtarabilirdim onu. Belki engel olabilirdim. Ama son gününde çok mutluydu. Hiçbir şey farketmemiştim. Oysa hep giderdi mezarlığa. Hep ziyaret ederdi.