BÖLÜM 11 – Bir Adım Yakın
Dongdaemun’un kalabalık sokakları akşamüstüne doğru daha da hareketlenmişti.
Ela, elindeki kumaş poşetlerini düzeltirken etrafına hayranlıkla bakıyordu.
Her dükkânın vitrininde farklı renkler, farklı dokular vardı.
“Kore tam hayal ettiğim gibi…” diye düşündü.
Tam o sırada Min Jun saati kontrol etti.
— Son bir mağazaya daha gireceğiz.
Ela iç çekti.
— Senin enerjin hiç bitmiyor mu?
— İş bitmeden dinlenmem.
Ela hafifçe gülümsedi.
— Gerçekten robot gibisin.
Min Jun ilk kez alaycı bir ifadeyle baktı.
— Bunu iltifat olarak kabul ediyorum.
Ela şaşkınlıkla güldü.
— Şaka da yapabiliyormuşsun.
— Çok nadir.
Bu kısa sohbet bile ikisinin arasındaki gerginliği biraz olsun azaltmıştı.
⸻
Son mağazaya girdiklerinde yaşlı bir kadın onları karşıladı.
Kadın, Ela’nın seçtiği kumaşlara uzun uzun baktı.
Sonra Korece bir şeyler söyledi.
Ela hiçbir şey anlamadı.
Min Jun kadını dikkatle dinledi.
Kısa bir konuşmanın ardından yaşlı kadın gülümsedi.
Ela merakla sordu.
— Ne dedi?
— Tasarımlarının çok zarif olacağını söyledi.
Ela’nın yüzü aydınlandı.
— Gerçekten mi?
— Evet.
Sonra yaşlı kadın yeniden konuştu.
Bu kez Min Jun’un yüzünde hafif bir utangaçlık belirdi.
Ela bunu fark etti.
— Bu sefer ne dedi?
Min Jun cevap vermedi.
— Söylesene.
— Boş ver.
Ela kollarını bağladı.
— Meraktan çatlayacağım.
Min Jun istemeden gülümsedi.
— Bizi sevgili sanmış.
Ela’nın gözleri büyüdü.
— Ne?
— Birlikte çok uyumlu göründüğümüzü söyledi.
Ela’nın yanakları kızardı.
— O… Yanlış anlamış.
Yaşlı kadın ikisine de sıcak bir gülümsemeyle bakmaya devam ediyordu.
Min Jun ödemeyi yaptı.
Dışarı çıktıklarında ikisi de birkaç saniye konuşamadı.
⸻
Dönüş yolunda metro her zamankinden daha kalabalıktı.
Boş yer kalmamıştı.
Ela tutunacak demire uzandığı anda tren aniden fren yaptı.
Dengesini kaybedip öne doğru savruldu.
Tam düşecekken Min Jun kolundan tuttu.
— Dikkat et.
Ela bu kez hemen geri çekilmedi.
— Teşekkür ederim.
— Bugün ikinci kez düşüyordun.
— Sanırım şanslı günüm.
Min Jun başını hafifçe salladı.
— Buna şans denmez.
İnsan biraz etrafına bakar.
Ela dudaklarını büzdü.
— Yine bana kızıyorsun.
— Sana kızmıyorum.
— O zaman?
Min Jun kısa bir sessizliğin ardından alçak sesle konuştu.
— Kendine dikkat etmeni istiyorum.
Ela bu cümleyi beklemiyordu.
Kalbi sebepsiz yere hızlandı.
Tren yeniden hareket ettiğinde ikisi de sessizliğe gömüldü.
⸻
Kampüse döndüklerinde hava kararmaya başlamıştı.
Yuna telaşla koşarak Ela’nın yanına geldi.
— Nihayet geldin!
Ela şaşırdı.
— Ne oldu?
Yuna çantasından beyaz bir zarf çıkardı.
— Bu öğleden sonra yurda bırakmışlar.
Ela zarfı eline aldı.
Üzerinde sadece adı yazıyordu.
Ela Yılmaz
İçini açtı.
Tek bir fotoğraf vardı.
Türkiye’de ailesiyle birlikte çekilmiş eski bir fotoğraf…
Arkasına ise siyah kalemle tek cümle yazılmıştı.
“Aileni özlüyorsan, eve dönmek için hâlâ vaktin var.”
Ela’nın yüzündeki renk bir anda kayboldu.
Fotoğrafı tutan elleri titriyordu.
— Bu… Bu da ne?
Yuna endişeyle ona baktı.
— Ben de bilmiyorum.
Tam o sırada Min Jun yanlarına geldi.
Ela’nın elindeki fotoğrafı görünce ifadesi değişti.
Fotoğrafı sessizce aldı.
Yazıyı okuduğu anda çenesi sertçe kasıldı.
Bu sıradan bir şaka değildi.
Birileri Ela’nın sadece kendisini değil…
Türkiye’deki ailesini de araştırmıştı.
Min Jun fotoğrafı katlayıp cebine koydu.
— Bundan sonra bu işle ben ilgileneceğim.
Ela kaşlarını çattı.
— Hayır. Bu benim meselem.
— Artık değil.
— Neden?
Min Jun birkaç saniye sustu.
Sonra ilk kez gözlerinin içine bakarak konuştu.
— Çünkü seni hedef almışlar.
Ve buna izin vermeyeceğim.
Ela cevap veremedi.
İlk kez Min Jun’un sesindeki kararlılık, öfkeden değil…
Onu koruma isteğinden geliyordu.
Ama kampüsün karşı binasının çatısında duran siyah kapüşonlu biri, elindeki fotoğraf makinesiyle onları izlemeye devam ediyordu.
Deklanşör sesi gecenin sessizliğinde yankılandı.
Ve objektifin içinde yalnızca iki kişi vardı…
Ela ve Min Jun.