Gayet normal bir gündü.Herzamanki gibi okula gittim.Sinem ile Ceyda arkada oturmuş, sohbet ediyorlardı. Yanlarına gittim
"Kızlaar naber?"
Dedim. Ceyda heyecanlı bir ses tonuyla
"Kanka yeni bir film çıkmış duydunmu?"
Hangi filmden bahsediyordu?
"Hayır duymadım, neymiş"
Sinem hemen araya girdi
"Bitlisli Belkıs, Korku filmi hemen gitmeliyiz herkes çok beğenmiş"
İkiside biliyordu. Korku filmleriyle pek aram yok.
Hatta korku filmlerinden çok etkilenirim.
"Korku filmi mi, olmaz asla"
Dedim.
Ceyda mızmızlandı
"Hadi ama Azra, bebekmisin kızım herkes izliyor."
Dedi. Ne kadar ısrar etsemde tabikide dinlemediler. Ben insanları kırmayı sevmem.
İnsanlara hayırda diyemem. En sevmediğim özelliklerimden bir taneside bu galiba.
Mecburen kabul ettim.
Filmin içeriğini konusunu asla bilmiyordum ama ismine bakılırsa hiç gitmek istemiyordum.
----
Okul bitti eve doğru yürümeye başladım.
Yolda giderken kafamda birsürü düşünce dolanmaya başladı.
Neden bu kadar o filme gitmek istiyorlardı, maksimum ne kadar korkunç olabilirdiki.
Bunları düşünürken durağa vardım.Birkaç dakika bekledikten sonra otobüs geldi.
Otobüsten inip eve doğru yürüdüm.
Evin kapısını nazikçe çaldım. Kapıyı annem açtı
"Hoşgeldin kızım." Dedi
Evde annemle yalnız yaşıyoruz. Tek çocuğum babamla annem ben 14 yaşındayken boşandılar.
Yani 3 yıldan fazla oldu.
Anneme sarılıp odama geçtim.
Çantamı bıraktım ve lavaboya gidip elimi yüzümü yıkadım. Aynaya baktım ve kendime korkularımla yüzleşmem gerektiğini söyledim
Tabii bunlar lafta uygulamaya gelirse yapamayacağımı bende biliyordumda işte laf olsun diye.
Mutfaktan mis gibi yemek kokuları geliyor. Bilin bakalım annem ne yapmış
"Karnıyarık!"
Dedim heyecanla. Annem en sevdiğim yemeği yapmıştı. Canım annem ya. Annem beni mutlu etmek için elinden geleni yapar. Üzüldüğümü görünce dayanamaz.
Yemeğimi bir güzel yedim ve odama geçip yarınki sınavıma çalışmaya başladım.
Kafam doluydu kulağa gayet normal birşey gibi gelsede korku filmine gitmek benim için tahmin edemeyeceğiniz kadar zordu.
Neden bu kadar korkuyorum diye merak ediyorsunuz dimi.
Anlatayım. Ben çok küçükken ailemize baba tarafından biri büyü yapmış. Bizimkilerde bu büyüyü bozmak için çok çabalamışlar. Hacı hoca işleriyle çok uğraşmışlar. Bende de travma kalmış.
Neyse biraz sınava çalışıp yatağıma uzandım. Telefonu elime aldım ve bir baktım saat 11 olmuş. Ve birde kızlarla olan ortak grubumuzda +1 mesaj.
Girmek istemedim çünkü mesajın neyle ilgili olduğunu az çok tahmin edebiliyordum.
Mesaja girdim mesaj Ceyda'dan
"Kızlar yarın için heyecan varmı, Bitlisli Belkıs bizi beklesin"
Mesajı görür görmez telefonu yavaşca fırlattım.
Keşke açmasaydım. Görünce bütün keyfim kaçtı.
Sonra uyumaya çalıştım. Ama bir yandan düşünüyordum. Neydi bu bitlisli belkıs...