[Gözlerinin önünde hâlâ o fotoğraf vardı. Ablası, Kerem ve Ece... gülüyorlardı.
Lina’nın yüzünde donuk bir ifade belirdi.
> “Nasıl olur da hiçbir şey fark etmedim?”
Kalbinde, içten içe büyüyen bir boşluk vardı. Ablasının kaybolduğu o yıl, sadece bir vedaya değil, bir sırrın gömülmesine de şahit olmuştu.
Ece’nin sesi zihninde tekrar yankılandı:
> “Ablan kaçtı. Sebebi sadece aşk değildi...”
---
🔍 Kırık Camın Ardındaki Geçmiş
Eve dönerken Lina’nın gözleri yoldaki her insana bir yabancı gibi bakıyordu. Her yüz, her ses, sanki tanıdığı ama hatırlayamadığı bir rüyadan çıkmış gibiydi.
O gece, ablasının günlüğünü baştan sona tekrar okudu. Her cümle, bambaşka bir acının, bastırılmış bir geçmişin ipuçlarını veriyordu.
> “Lina bu satırları bir gün okursa, beni anlamasın. Sadece affetsin istiyorum. Onu korumak için gittim. Yüzüne bakmaya cesaretim kalmamıştı.”
Sayfaların arasından bir mektup daha düştü. Zarfın üzerinde tek kelime yazılıydı:
Kerem.
---
💔 Eski Sevgiler, Yeni Yüzleşmeler
[Lina ertesi gün kitapçıya gitti. Kerem oradaydı. Her zamanki gibi düzenli, kontrollü, dikkatli. Ama Lina’nın gözleri artık daha farklı bakıyordu.
> “Sana bir şey sormaya geldim,” dedi Lina, “Cevap vermezsen bir daha buraya adımımı atmam.”
Kerem gözlerini yere indirdi.
> “Ablamla bir şey yaşadınız mı?”
Bir sessizlik oldu. Yalnızca duvarda asılı duran saat işliyordu.
> “Evet,” dedi Kerem sonunda. “Ama bu sadece bir ilişki değildi. Onun kaçmasına ben sebep olmadım. Ama... gitmesine engel de olamadım.”
Lina'nın elleri titriyordu.
> “Neden bana söylemedin?”
> “Çünkü seni kaybetmekten korktum.”
---
🕯️ Gün Işığına Çıkan Gerçek
Lina o gece sabaha kadar yazdı. Aklındaki her soruyu, her cevapsız cümleyi defterine döktü. Gözyaşları, sayfaların kenarlarını ıslattı.
Sabah bir mesaj geldi:
"Onu buldum. Ablanı." – Ece
Lina’nın elleri buz gibi oldu.
> “Ne demek bu?”
Ece konum attı.
> “Yarın, saat 10. Sadece sen gel. Kimseye söyleme.”
---
🌫️ Sessizliğin İçinde Saklı Olan
Ertesi sabah Lina, konuma geldiğinde karşısında eski, yıkık bir kır evi buldu. Kapı aralıktı. İçeride eski kitaplar, mumlar ve… ablasına ait bir şal.
Sonunda bir ses duyuldu.
> “Lina…”
O ses...
Yıllar önce kaybettiği, ama bir türlü unutamadığı sesti bu. Ablasıydı.
Hayattaydı.
---
Lina ne yapacağını bilmiyordu. Gözyaşları karıştı, dizleri çöktü.
> “Neden gittin?” diye fısıldadı.
Ablası sadece “Affet,” diyebildi.
Ama her affediş, bir yara kabuğu demekti. Ve Lina’nın yaraları henüz kabuk bağlamaya başlamamıştı.