Lina, her zamanki gibi sabahın erken saatinde kitapçı dükkanını açmıştı. Raflara göz gezdirirken, elleri eski bir şiir kitabının üzerinde durdu.
“Aşk... böyle mi anlatılır?”
diye mırıldandı kendi kendine. Gözleri, vitrin camından içeri bakan bir yabancıyla buluştu: Kerem.
Kerem, tesadüflerle dolu bir adamdı. Aslında o sabah oradan geçmemesi gerekiyordu. Ama bir kahve almak için döndüğü köşede göz göze geldiler. O an... zaman durmadı belki ama içlerinden biri nefesini tuttu.
“Kitaplara mı bakıyorsun, yoksa kaderine mi?”
diye sordu Lina, farkında olmadan sesi yükselmişti. Kerem gülümsedi.
Kaderimi de kaybettim galiba. Belki o kitaplardan birinin arasında unutmuşumdur.”
Bu cümleyle başladı her şey. Ne Lina bu adamın kalbindeki fırtınayı biliyordu, ne de Kerem, bu sessiz kadının ne kadar derin bir okyanus olduğunu tahmin edebiliyordu.
Ama aşklar, bazen en sessiz sokaklarda çığlık çığlığa başlardı.