TOLGANIN BAKIŞ AÇISINDAN
Alina'yı yemeğe çağırmak için odasına doğru ilerliyorum, onun beni ve abilerimi sevmediğini biliyorum ama biz ona karşı her zaman sevgiyle yaklaştık yinede yüz vermedi. Alina'nı odasına yaklaştığımda kapı aralıktı ve içerden konuşma sesleri geliyordu, sanırım telefonda konuşuyor, merakla kulak kesildim "abim ya beni ne zaman buradan alacaksınız, buradaki kimseye katlanamıyorum" abi demişti ama kime Ateş abimlere bile abi demezken kime abi demişti. Beni ne zaman buradan alacaksınız demişti nereye gidiyordu "tamam biraz daha dayanırım, Alara'nın onların kardeşi olduğunu öğrendiklerindeki yüz ifadelerini merak ediyorum" sonra küçük bir kahkaha attı. Ne dedi o Alara benim ikizim mi yok be yalan söylüyordur benim burada olduğumu fark etmiştir beni kandırıyordur "hele Tolga ilk önce onu kandırdığımı düşünecek, bunca zaman çektiği eziyetlerin boşuna olduğunu öğrenince şok geçirecek" inanamadım gerçek miydi benim ikizim Alara mıydı ama nasıl Alina'nın telefonda konuştuğu kişi gerçek Abisi miydi?
Ölü bir ruh gibi aşağı indim, kafamda cevaplanmayı bekleyen binlerce soru vardı. Yemek odasına indiğimde beni ilk Poyraz abim fark etti, yanıma geldi ben işe umursamıyor kendimce sorularımı cevaplandırmaya çalışıyordum, Alara geldi aklıma eğer bu doğruysa onun hisleri, düşünceleri, bunca yıl çektikleri ne içindi hırs için mi? Para için mi? Alara'yı aradı gözlerim bana bakarak yanıma geldiğini gördüm ondan önce davrandım ve hızlı adımlarla yanına gelerek ona sarıldım, içimde korku vardı onu incitmekten korkuyordum o benim ikizimdi. Kulağıma fısıldadı "Tolga iyimisin korkutma beni" sesi ne kadarda çok güzeldi. Onu korkutmuştum bende kulağına fısıldadım "ikizim" diyebildim sadece sonra sımsıkı sarıldım sanki onu bırakırsam elimden kayıp gidecekmiş gibi, sarıldım ve sessizce böğürtlen kokusunu içime çektim, çok güzel kokuyordu ve ben bunu yeni farkediyordum.
Peki farkedince ne tepki verecekti? sevinecekti bunu bilmek zor değildi, peki eski yani üvey ailesine karşı ne hissedecekti? Onlardan nefret edecekti kimseden nefret etmediği kadar, psikolojisinin bozulma ihtimali vardı bu düşünce canımı sıktı
Birinin kollarımızı ayırdığınız hissetmeme dönmem bir oldu bizi kim ayırmıştı, ikizimi bırakmak istemiyordum döndüğümde Aral abim bana bakıyordu "oğlum rengin solmuş" dedi Aral abim Aras abim işe dalgaya alarak "bak hala Rengin'i düşünüyor Rengin benim yengem bundan sonra" dedi ve gülmeye başladı Alara anlamış olacakki bir süre sonra o da gülmeye başladı, ne kadar güzel gülüyor ikizim annem gibi. "ne diyorsun sen Aral?!" sesi yükselmişti Alara ve Aral abim gülmeyi bıraktı, Alara' nın kırılarak bakışlarını yere indirdiğini gördüm içim acıdı, onu böyle üzgün görmek canımı acıttı. Alara'nın üzüldüğünü tek ben fark etmemiştim "sesini alçalt abi" dedi Poyraz abim haklıydı, burada Alara olmasa Poyraz abim istediği kadar bağırabilirdi biz o kadar kırılgan değiliz ama Alara yeterince kırılmış zaten, onu iyileştirmemiz mutlu etmemiz gerekirken daha fazla kırmaya ne gerek var. Onunda bir kalbi var, kırılabilen, yeri gelince sert ve acımasız, yeri gelincede pamuk gibi yumuşak olabilen, belki üvey ailesi bilmiyor ama kanunda kalbi var, Alara'nın yaşadıklarına ben bile dayanamazken o nasıl dayanıyor?
"Tolga ne oldu" Alara'nın seslenmesiyle düşüncelerimin dünyasından sıyrılıp gerçek dünyaya adımımı attım "Tolga iyimisin sabahtan beri sesleniyoruz senin kafan nerede" dedi ciddi bir sesle Ateş abim "abi" dedim uzun süre sessizlikten sonra. Nasıl anlatacağımı bilmiyordum "efendim" dedi bütün abilerim "Alina" "ne oldu Alina'ya" onun başına gelecekler umrumda bile olmaz "benim ikizim... Değilmiş" bütün aile kahkahaya boğuldu şaka yaptığımı zannediyor ben ciddiyetimi bozmadım "abii" dedim ısrarlı sesimle, gülüşünü kimseye göstermeyen Poyraz abim kahkahaya boğulmuştu ama ben ciddiyim ya kimse bana inanmazsa "abi benim ikizim Alina değil" kahkahalar arasında zor konuşabildi Aras abi "oğlum s-sen kime çek-tın ndhfjfjdjhdhd" ciddi ciddi onları izliyordum, Alara'nın kahkahası çok kısa olmuştu çünkü benim ciddiyetimi fark etmişti "doğrumu yoksa şakadan mı ibaret" "doğru" dedim "peki ikizin kim" dedi ona baktım kafası iyice karışmıştı, o sırada kahkahalar sonlanmıştı onlara döndüm "Alina konuşurken duydum birine abi diyordu... Beni ne zaman buradan alacaksınız diyordu... Sonra dediki Alara'nın..." devamını getiremedim "Alara'nın" dedi Alara devam etmemi istediğini belli ederek, herkez beni dinliyordu "Alara'nın kardeşleri olduğunu öğrendiklerinde verecekleri tepkiyi merak ediyorum dedi telefonda konuştuğu kişiye" tek nefeste söylemiştim. Dediklerimi hazmetmeye çalışıyordular "ya seni kandırdıysa, onu dinlediğini biliyorsa" dedi Aras abi ısrarla o da seviyordu Alara'yı fakat bunca yıl Alina'nın yaptıklarını çekmek, onun yüzünden abileri işkence gibi bir hayat yaşadı, peki ya Alara'nın suçu neydi onu sevmeyen bir ailede büyümüştü, beş erkeğin benim abilerimin babamın, iki kadının annem ve ikizimin suçu neydi intikam mı alıyorlardı bizden "DNA testi yaparız" dedi Aral abim, bütün aile bu fikri onayladı tek Alara cevap vermedi ya da vermedi daha yeni soyadının Demir olmasını kabul etti daha kimliği bile gelmeden Demir ailesinin bir üyesi olduğunu anladı nasıl hissettiğini anlamak çok zor, çünkü ikizim o evde tekdi onun arkasında duracak, koruyup kollayacak abileri başka bir kızı korumakla meşguldu ama onlara kızamam nereden bilebilirlerdiki, ama kendime kızabilirim, ikizin o senin nasıl anlamadın diye. Anlamam lazımdı, belki o zaman abilerim ikizim annem babam ve ben bu kadar şey yaşamazdık...
Alara'ya döndük ailecek, ben sinirli olması gerektiğini düşünürken, o korkutucu bir sessizlikteydi, fırtına öncesi sessizlikti. Anne Alara'ya yaklaştı ve karşısında durdu "kızım iyimisin" diye sordu Alara ağzını açtı konuşmak için ama gelen sesle yeniden kapandı "hellooo ben geldim ne var yemekte" Alina yemek odasına neşeli bir şekilde geldi, sanki hiçbir suçu yokmuş gibiydi. Hepimiz ona ters bir bakış attık "amaan sizlede konuşulmaya gelmiyor, bir tripler bir havalar" masaya oturdu ve yemeği yemeye başladı. Sonra ayağa kalktı "ben kaçtım" "nereye" dedi Poyraz abim sert sesiyle, Alina ise kendini beğenmiş kız tipiyle ona döndü "hayırdır ya sen kız kardeşine bağırmayadamı başladın" dedi eğer onun yerinde bir erkek olsaydı şuanda yaşamıyor olurdu "sen benim kız kardeşim değilsin anladın mı" Poyraz abinin öğrendiğimiz bu kadar çabuk söylemesini beklemiyordum. Alina sahte göz yaşı akıtarak Alarama ikizime döndü, o hala şoktaydı
Senin canını yakan herkezde hesap soracağız ikizim
Alina Alara'ya "bak gördün mü kendi kardeşlerine böyle davranıyorsalar sana nasıl davranırlar, bir düşün" "Alina yürü" dedi Aral abim "ne itiyorsun be, dokunma bana, nereye götürüyorsun beni" Aral abi hepimize döndü en son Alara'ya baktı "hadi gel kardeşim" dedi Alara'ya. Alara hala ruh gibiydi, haklıda, onlar benim ailem diyerek yaptıklarına katlanmış bunca zaman, ah be ikizim seni koruyamadık. Güzel ikizim "nereye gidiyoruz" diye sordu, "hastaneye gidiyoruz güzelim, DNA testi için aslında gerçek ortada belli de oluyor, sen bizim kardeşimizsin, yinede DNA testi yapmalıyız, eğer sende izin verirsen" Alara kafasını olur anlamında salladı. Yoldayke Poyraz abim "Eğer Alara gerçekten kardeşimse ona yaptıklarının on katını yaparım onlara" dedi, yaparda buna eminim. Hastaneye vardık, Alara'nın üvey ailesini Ateş abim getirdi zorluk çıkardıkları için yumruk yemişler Ateş abimin eline sağlık, baş hekimin odasına girdik "hoşgeldiniz Demir ve Çiçek ailesi" dedi doktor "DNA testi için önce kan alınacak, burun" diyerek yolu gösterdi Alara'nın ağladığını gördüm bu asla korkudan değildi yaşadıklarındandı, ona ağır geliyordu yaşadıkları. İkizimin yanına geldim ve kolumu omzuna attım "kız ikizin çıkacağım için mi ağlıyorsun" dedim, bunu gülmesi için demiştim işe yaradı da, ikizim gülümsedi, o gülümseyince bende mutlu oluyordum. Odaya vardığımızda Alina'nın korktuğunu fark ettim, tek o değil Çiçek ailesi de korkuyordu, zaten hepimiz biliyorduk Alara'nın Demir ailesinden olduğunu ama yinede DNA testi yaparak emin olmak istedik. DNA testi pozitif çıksa da negatif çıksa da ben her zaman Alara'ya destek olacağım. Kanlar alındı sonuçların iki saate çıkacağı söylendi. Alara'nın kafası çok karışıktı cevaplar arıyordu, abime döndüm "Poyraz abi siz burada kalın isterseniz biz ikizim ile bir hava alıp gelelim" "sonuçlar çıkınca haber veririz biz size, dikkat edin" kapıya doğru ilerlerken Alara'ya baktım ona ikizim dediğim için şaşırmıştı "ne var yaa ikizim de mi diyemeyeceğim sana" güldü "bir şey demedim, hem sen bana hep ikizim de tamam mı" "derim ikizim" beraber gülerek hastaneden dışarı çıktık, güldük eğlendik Poyraz abi aradı sonüçlar çıkmıştı bizde geri döndük. Ruhsuz Alara gitmişti yerine Demir ailesinden olduğu için mutlu olacak olan Alara gelmesinde çok az kalmıştı ama tek mutlu olmayacaktı eski ailesine karşı öfke dolu olan Alara da olacaktı. Baş hekimin odasına girdik "hepiniz topladığınız göre sonuçları okuyorum" dedi ve okumaya başladı "Ziya Çiçek ve Alina Demir arasındaki DNA uyumu %99 uyuşmaktadır, Cenk Demir ve Alara Çiçek arasındaki DNA da %99 uyuşmaktadır, yani Cenk bey Alara sizin kızınız" bu sözle beraber Poyraz abim...