Bölüm 1: Sessiz Veda
Yağmur on yedi yaşındaydı. Hayatının en mutlu günlerini yaşaması gerekirken, hastane koridorlarında umut arıyordu. Doktorlar annesinin hastalığının son evreye ulaştığını söylemişti. O an dünya başına yıkılmış gibiydi. Eve döndüğünde her köşede annesinden bir iz vardı. Mutfakta onun en sevdiği fincan, koltuğun üzerinde yarım kalan örgü ve duvarda birlikte çekildikleri fotoğraf… Bunların her biri Yağmur'un kalbine saplanan birer bıçak gibiydi. Geceleri sessizce annesinin odasına giriyor, elini tutup uyumasını izliyordu. Bir sabah annesi gözlerini güçlükle açtı, kızının yüzünü okşadı ve titrek bir sesle, “Ben bu dünyadan gitsem bile sevgim hep seninle olacak. Ağlama, güçlü ol ve hayallerinden vazgeçme.” dedi. Yağmur gözyaşlarını tutamadı. Annesine sıkıca sarıldı, zamanın durmasını diledi. Ancak birkaç dakika sonra odada derin bir sessizlik oluştu. Doktorların içeri girmesiyle Yağmur en büyük acısıyla yüzleşti. O gün yalnızca annesini değil, çocukluğunu da kaybetti. Kalbinde açılan o yara hiçbir zaman tamamen iyileşmeyecekti.