Sessiz Kalan Tanıklar

Adalet bazen çok sessiz başlar. Lavinya, adaletin er ya da geç doğruyu ortaya çıkaracağına inanan on altı yaşında bir kızdır. Şehit bir askerin kızı olarak büyümüş, babasını hiç tanımamış ama yokluğunu hep hissetmiştir. Annesinin anlattığı bir hikâyeye tutunur ve her gün aynı parka gider; çünkü orası, umudun hâlâ nefes aldığı tek yerdir. Yağız Ayaz içinse o park, suskun bir travmadır. On beş yaşındayken tanık olduğu bir cinayet, onun adaletle olan bağını geri dönülmez şekilde değiştirmiştir. Herkesin gördüğü ama kimsenin konuşmadığı o günden sonra, susmamayı seçmiştir. Yıllar sonra yolları aynı parkta kesiştiğinde, biri hâlâ inanmak isterken diğeri sadece korumaya çalışmaktadır. Sessiz kalan tanıklar, yarım kalan hikâyeler ve geç kalınmış adalet, ikisini de aynı soruyla yüzleştirir: Bazı sessizlikler gerçekten masum mudur?