Mira, arabanın camından dışarı bakarken ellerini sıkıca birbirine kenetledi. Kalbi o kadar hızlı atıyordu ki sanki herkes duyabilirdi.
Bir saat önce evlenmişti.
Şimdi ise hayatının geri kalanını geçireceği eve gidiyordu.
Araba büyük demir kapıların önünde durdu. Kapılar yavaşça açılırken Mira gözlerini kocaman açtı. Karşısında gördüğü konak, hayal ettiğinden bile daha büyüktü.
Kerem hafifçe gülümsedi.
“Hoş geldin evine.”
Mira başını salladı ama içinde garip bir boşluk vardı. Kerem kötü biri değildi. Nazik ve saygılıydı. Ama onu sevmiyordu keremde onu sevmiyordu. Bu evlilik iki ailenin kararıyla olmuştu.
Araba durduğunda herkes onları karşılamak için dışarı çıktı.
Mira çok heyecanlanmışı Artık evi burasıydı….
Karşısında Kayınvalidesi,eltisi,3 küçük çocuk ve uzun boylu siyah gömlekli sert bakışlı bir adam vardı mira sessizce herkesi süzdü
“Aras”
Keremin sesiyle irkildi mira.
Aras ilk önce kardeşine yöneldi “Hoşgeldiniz” ben yere bakıyordum ama üstümde bakış hissettim “hoşbuldum” gözlerimi o sert adama çevirdim bir kaç saliselik bakışmadan sonra bir ses duydum
“E hadi kızım yerleş odana artık seni mi bekleyeceğiz akşama kadar?” Kayınvalidem bana sertçe bağırdı arabadan valizlerimi indirdi kerem. Ve odama yerleşmeye gittim..