23 Ocak Cumartesi 04:03
Yatağa girdiğinden beri gözüme zerre uyku girmedi. Sadece yatakta titriyor, nefes alış verişi kendini rahatsız ediyordu. Hala düşünüyordu. Birşey yapması lazımdı, böyle olmazdı. Seni seviyorum, demek bu kadar zor değildi belkide ama o yapamıyordu. Herşey onu bırakmıştı, duyguları bile..
Yatamayacağını anladığı an ayağa kalktı. Tututanarak banyoya kadar gitti, aynadaki görüntü hiç değişmemişti.Birşey hariç; günden güne kendinden tiksiniyordu, nefret etmeye başlıyordu...
Hayattan bir zevk almıyordu sanki. Ruh gibi ortada dolaşıyordu, saf sevgisi yok olana denk kendini sömürmüş, insanların sevgisi yerine nefretini kazanmıştı. Ne kadar körlerdi, neden beni görmüyorlardı? Çığlık atmak, bağırmak istedim ama sesim çıkmadı... Sessiz çığlıklarımı hiç kimse duymuyordu buda beni daha çok öldürüyordu..
Yara içindeki bedenime baktım, iğrenç!
Hep kendimi bu şekilde yargılıyor, elindekilerin kıymetini bilmiyordum.Gitgide kötüleşen ruhum dahada beni sıkmaya başlamıştı. Yaşam ruhu sanki gitmiş yerine nefreti bırakmıştı...
Kararımı vermiştim.
Denizin sessizliğinde boğulcaktım...