Çok garip bir başlık, değil mi? Aslında herkes kendini sever. Mesela örnek olarak, elimizi maket bıçağıyla yanlışlıkla kesebiliyoruz. Fakat elimizi gerçekten kesmeye çalıştığımız zaman daha zor oluyor. Çünkü beynimiz buna engel oluyor. Yanlışlıkla kestiğimiz zaman beynimiz bunu önceden bilmediği için engel olamıyor. Aslında insanın kendine zarar vermesi çok saçma. Biliyorum mental sorunları olan insanlar için gerçekten zor, ama kendimize zarar vermek daha çok bizi mental çöküşe götürmez mi?
Bu da herhalde hayal çizelgesinden bir zaman. Ben sürekli düşünürüm, düşünmeyi de severim. Bu arada 8. sınıf sadece bana mı zor geliyor? Öğretmenler liseye geçeceğimiz için bizi daha çok zorluyorlar. Aslında garip, birini derse zorlarsan hevesi kaçar, hiç ders çalışmak istemez. Ama bu konuda matematik öğretmenimiz iyi, bizim kendimizi kasmamızı istemiyor. Bu arada, sanırım matematik öğretmenimiz Bay Kendrick sınıfımızdaki zorbaları sevmiyor. Sınıfımda bir kız daha var, bir ara çok stres olmuştum. O kız sanırım durumumu anladı. Yanıma geldi ve bana galiba iyi olup olmadığımı sordu. Sonra iyi olmadığım anlamında kafamı sallayınca bana sarıldı. O gün o kadar mutlu olmuştum ki, bir bilseniz...
Konu başlığını tekrar dönersek, açıkçası ben bazen kendimi sevemiyorum. Aslında bazen de seviyorum. Çok garip, aslında hayatın kendisi de garip. Bir düşünün, bir dünya, 7 kıta, 196 ülke, 8 milyar insan... Ve biz bu kocaman döngünün içerisinde dertlerimizi sanki dünyayı değiştirecekmiş gibi hissediyoruz. Kimseyi yargılamıyorum. Ben de bazen öyleyim.
Zaten İnsanların çoğu birbirine benziyor.