Bazen akşamları ailem yemek yapmaya vakit bulamazlar. Bu yüzden bazen akşamları kahvaltı yiyoruz. Zeytin, peynir, domates gibi. Bugün de öyle oldu. Ben ve kardeşim buna ses çıkarmıyoruz çünkü bizim de hoşumuza gidiyor. Annemin çok güzel bir pankek tarifi var, elime bir geçse her gün yaparım. Ama benim yaptığım annemin ki kadar güzel olmaz. Acaba annem içine sevgi mi katıyor? Umarım bugün de ondan yapar diye düşündüm.
Ben böyle düşünürken biraz sonra beni yemeğe çağırdılar. Gerçekten bugün çok acıktım nedense. Belki de matematik dersinden dolayıdır. Ya da üzüntü açlık yapar diyorlar. Daha yeni düşündüğüm şeyden dolayı mı ki? Neyse şu an umurunda olan o değil. Asıl konu annem o pankeklerden yapmış olmasını istemem. Kardeşim de Ben de çok seviyoruz. Acaba sihir mi var? Ya da yaşadıklarımdan dolayı bunlar bana tatlı mı geliyor? Aman, şuan umrumda değil.
Mutfağa geldiğimde çok mutlu oldum. Pankeki görmedim ama kokusu burnuma geldi. Ebeveynlerin benim için işaret dilini öğrenmişlerdi. Yapıp yapmadığını sorduğumda eli dolu olduğu için söyleyemedi. Ama kafasını onaylama anlamında salladı. Gerçekten böyle bir şey için mutlu olmam garip. Ya da diğer insanlar küçük şeylerden dolayı mutlu olmuyorlar, o zaman onların ki daha saçma.
Masaya kardeşimle birlikte oturduk ve annemin pankekini bekledik. 5 dakika sonra annem önümüze koydu. Kardeşim de çok acıkmış olacak ki hemen yedik. O okulda yorulmuyor ama bugün galiba bahçede çok oynamış. Bahçeyi gerçekten seviyor.
Bu pankek beni bugün mutlu etti.
