Yağmur hiç dinmiyordu.
Nehir, okulun demir kapısının önünde durup derin bir nefes aldı. Bugün yeni okulundaki ilk günüydü. Kalbi öyle hızlı atıyordu ki sanki herkes duyacaktı.
Koridorlar kalabalıktı. Herkes birbirini tanıyor, gülüyor, sohbet ediyordu. Nehir ise kendini yabancı hissediyordu.
Tam sınıfa girecekken omzuna biri çarptı.
Elindeki kitaplar yere düştü.
Kitapları toplamaya çalışırken siyah kapüşonlu bir çocuk da eğildi. Sessizce son kitabı uzattı.
"Teşekkür ederim..." dedi Nehir.
Çocuk hiçbir şey söylemedi.
Sadece birkaç saniye gözlerinin içine baktı.
Sonra arkasını dönüp uzaklaştı.
Sınıfa girince Nehir fısıltıları duydu.
"Onunla konuşma."
"Kimseyle arkadaş olmuyor."
"Çok tuhaf biri."
Nehir meraklandı.
O çocuk kimdi?
O gün henüz bilmiyordu...
Hayatını değiştirecek kişi, biraz önce kitaplarını yerden toplayan o sessiz çocuk olacaktı.
