Tanımayın beni, sım sıkı tutunuyorum yarattığım kişiye.
Karıştırıyorum bazen kendimi onunla, çok ama çok özeniyorum ona
İçimde bir çocuk ki ağlıyor sesizce
Bir bilseler yalan olduğunu ne yaparlar sizce
Belki bakarlar bana acı dolu gözler ile, eleştirileri kulaklarımı çınlatır
Saklamalıyım onu kimsenin göremeyeceği uzak yerlere
Hatta hapsetmeliyim. Kimse üzmesin diye
O mutlu olsun
Dünaynın bu kiri ve umutsuzluğunu görmesin
Ben anlatırım ona her şeyi.
Biliyor musunuz kızıyor bezen bana , niye ağlıyorsun diye
Sarılıyorum ve susuyorum sadece, diyemiyorum seni daha çok seviyorlar diye
Zor oluyor en sevdiklerin tarafından bile tanımamak
Alıştım ama, kendime reçete yazdım.
Bol bol gül, anı yaşa ve kimseye anlatma diye
Uyguladığımda bunu rahat ediyorum
Ve son bir nefes alıp yaşıyorum umutsuzca.