Gece yarısı, deniz her zamankinden daha öfkeliydi. Dalgalar, sanki altındaki karanlığı dışarı kusmak istercesine hırçın bir şekilde kayaları dövüyordu. Fenerin cılız ışığı, yağmur perdelerinin arasında bir sönüp bir yanıyordu. Elif, pardösüsünün yakalarını kaldırıp rüzgardan korunmaya çalışarak sahilde adımlarını hızlandırdı. Buraya gelmemeliydi, bu saatte burası güvenli değildi. Ama o telefon çağrısından sonra evde oturması imkansızdı.
Tam geri dönmeye karar vermişti ki, ayaklarının dibine, köpüklü dalgaların bıraktığı karaltıyı fark etti. Yaklaştı. Islak kumların üzerinde, yosunlara sarılmış ahşap bir kutu duruyordu. Eğilip kutuyu eline aldığında, kilidinin çoktan kırılmış olduğunu gördü.
İçini açtığında rüzgar aniden bıçak gibi kesildi. Kutunun içinde, sırılsıklam olmuş ama üzerindeki el yazısı hala seçilebilen siyah bir defter vardı. İlk sayfayı araladı. Sadece tek bir cümle yazıyordu:
"Eğer bu defteri okuyorsan, benim için çok geç olmuş demektir. Ama senin için hala bir şans var. Arkana bakma."
Elif’in ensesindeki tüyler diken diken oldu. Tam o anda, arkasındaki kayalıkların arasından gelen bir ayak sesi fırtınanın gürültüsünü yırtıp geçti. Birisi onu izliyordu.
Bu gizemli hikayenin devamında Elif'in güncedeki sırları çözerken atılacağı tehlikeleri, kasaba halkının gizli ilişkilerini ve olay örgüsünü daha da derinleştirmek için nasıl bir yön izleyelim?