Güneşin isteksiz ışığıyla uyanmıştım.Sanki oda benim gibi hiç doğmamayı diler gibiydi,
yatağımdan kalktım bugünde ağabeyim ve ablamın dövüşme sesleri evin içinde gayet ayırt edilir bir tondaydı. Ve bende her zaman yaptığım gibi bunu umursamamaya çalıştım. Öylede yaptım .Gidip yüzümü yıkadım .Sonra odama geçip okula gitme saatimin gelmesini beklemeye karar verdim.
Odaya gidip saate baktım . Okula neredeyse 3 ders geç kalmıştım ,niye kimse gelip beni uyandırmamıştı . Abim, ablam, annem ve babam uyanıktı. Şimdiye dek birilerinin gelip beni uyandırması gerekiyordu. Garipti ,aşşağıya inip herkese bu durum için yakınmaya karar verdim .
Merdivenlerden indim. herkez salondaydı, abim ve ablam hala kavga ediyordu. Onların sesi dışında odada kayda değer bir ses yoktu. Bağırdım,
"Huhu beni hatırladınız mı okuluna 3 ders geç kalmış manolya ismindeki kızınız."
durdum birilerinin bana bakmasını beklemiştim. Fakat hiçte öyle olmamıştı ,herşey devam ediyordu. Bu sinirlerimi bozmuştu
"Ciddenmi cidden beni umursamıyormuş gibi yapıp yine suçun bende olduğunu yüzümemi vurucaksınız." hala hiçbirşey değişmemişti .
" Tamam o zaman ben de daha fazla geç kalmadan okula gidiyim ,çok sevdiğim müdüremizden geç kağıdı alıyım ve bugün makyajı çok kaçırdığını söylüyüm. sonra gidip kaba olduğu için katılmamı asla onaylamadığınız futbol takımına adımı yazdırıyım."
hala beni duymazdan geliyorlardı
"Hemde akşam maçları var. sonrada belki bir kutlama, yani akşam yemeğine beni beklemeyin yada uyumak için bile beni beklemeyin muhtemelen çok geç kalırım. "
Her zaman vazonun içinde duran yedek anahtarımı aldım. Sonra kapıyı açtım. Birşey söylemelerini beklediğimi belli etmek için kapıyı neredeyse ağır çekimde kapattım. Ama ses yoktu biraz dışarıda bekledim hala ses yoktu. Anahtarımla kapıyı açtım rüzgar beynime iyice işlemişdi . Gidip boş bir yere oturdum bu şakaya son vermeleri için elimdeki son kozuda kullanmıştım . Ya da başka birşey daha varmıydı . Bir anda zihnimde bir ampul yanmıştı.
Evin içinde hızlıca döndüm hepsinin en sevdiği eşyaları bir sepete doldurdum. Bunun işe yarayacağından
adım gibi emindim. Hepsinin olduğu odaya geri döndüm. Annemin en sevdiği bardağını kırıyomuş gibi yaptım, babamın araba koleksiyonuyla oyun oynadım ve arabalara kaza yaptırdım, ağabeyim en utandığı fotoğrafını internette paylaşmakla tehdit ettim ablamı en sevdiği tişörtü kesmekle .
14 yaşındaydım ve beni düşürdükleri durumu başka biri görse 8 yaşında sanırdı. Artık pes etmiştim resmen pes etmem için pes bayrakları ayağıma kadar gelmişti. En iyisi onlarında pes etmesini beklemekti bunu düşünürken etrafıma bakındım mutfak masasının üstündeki dün annemin ehliyet alması için doldurduğumuz kağıtları gördüm sonrasındaysa alaycı bir şekilde ,
"açığınızı buldum bakıyorum da o kadar iyi
hazırlanamamışsınız annemin ehliyet için doldurduğu kağıtta 3 çocuklu bir aile olduğumuz yazılı bunu biliyorum hatta benim ismim bile yazıyor dün birlikte doldurduk unuttunuzmu"
Gidip kağıda baktım. Tamda beklediğim gibi 5. soru aile bilgisi bölümünün 3. satırı ,kaç çocuklu bir aile olduğumuz yazacaktı,
"2"
Nasıl,ama dün birlikte doldurmuştuk
"Tamam anladım çok iyi hazırlanmışsınız Anne ,baba bu oyuna artık son verin lütfen ben artık 5 yaşında değilim"
sessizlik çöktü etrafa rahatsız edici bir sessizlik sadece televizyonun sesi elimde ki kozlar bitmişti sanırım bu sefer oyunu ben kaybetmiştim acaba bunu kabullensem her şey bitermiydi,
" Tamam bu sefer ben pes ediyorum hadi artık bitirelim çünkü oturup akşama kadar her şeyin bitmesini bekleyemem"
Tamam hala flim izliyorlardı ve hiç bir şey değişmiyordu.
Pekala bu hayli canımı sıkmıştı, sonra cidden pes etmeye karar verdim. Yarattığım dağınıklığı toplayacak ve odama gidip uyumaya devam edecektim,ne de olsa okula gitmemiştim.Dağınıklığı görmek için annemlere sırtımı döndüm.