Sesizce ağlıyorum, kimsenin beni bulamayacağı bir yerde
Yalnızım , o kadar yalnızım ki
Hiç tanımadığım insanların özlemini çekmekteyim
Bakıyorum karşımda deniz var dinliyorum ancak denizin sesi yok
Üşüyorum çok soğuk. Belki, biri sarılsa geçicek ama kimsecikler yok...yalnızım
Farkedemiyorum benliğimin gittiğini ve kaybolduğumu,
şöyle söylüyorlar
Bir insan evlerin çatısına baktığında kaybolurmuş
Kaybolurmuş gökteki hislerle dost olduğunda
Bütün korkularını özleyip onlarla olmak istediğinde kaybolırmuş insan...
Büyüdüğündeyse benliği gidermiş terk edermiş onu , içindeki cocuk susarmış
Neden sustuğunu sormak yasakmış
Konuşmasını izin vermek ise katiyyen mümkün değil..