Umay gözlerini açmaya çalıştı.
Ama açamadı.
Bir şeyler yanlıştı. Etrafında insanların konuşma sesleri vardı. Bir makinenin düzenli bip sesleri duyuluyordu. Burnuna keskin bir hastane kokusu geliyordu.
"Neredeyim ben?" diye fısıldadı.
Annesinin ağlamaklı sesi hemen yanında duyuldu.
"Umay... Kızım..."
Umay şaşkınlıkla başını çevirmeye çalıştı.
"Anne? Neden hiçbir şey göremiyorum?"
Odanın içinde derin bir sessizlik oluştu.
Kalbi hızla atmaya başladı.
"Anne?" dedi bu kez daha yüksek sesle. "Neden karanlık? Lambayı açar mısınız?"
Annesinin hıçkırıkları duyuluyordu.
Bir doktor yaklaştı.
"Umay, sakin olmanı istiyorum."
"Sadece ışığı açın!" diye bağırdı Umay.
Doktor birkaç saniye sustu.
"Umay... Geçirdiğin kazadan sonra gözlerin ciddi şekilde zarar gördü."
Umay'ın nefesi kesildi.
"Hayır..."
"Şu an göremiyorsun."
Hayatı o anda durdu.
Hayalleri...
Arkadaşları...
Gökyüzü...
Güneş...
Annesinin yüzü...
Hepsi bir anda yok olmuştu.
Umay yorganı sıkıca tuttu.
"Hayır..." diye fısıldadı. "Hayır, bu gerçek değil."
Ama gerçekti.
Ve o gün Umay'ın dünyası sonsuza kadar karanlığa gömüldü.
Aradan altı ay geçmişti.
Umay artık odasından neredeyse hiç çıkmıyordu.
Eskiden kahkahalarıyla dolan ev sessizliğe bürünmüştü.
Bir gün pencerenin önünde otururken kapı çaldı.
Annesi seslendi:
"Umay, sana bir misafir geldi."
"Kimmiş?"
"Bilmiyorum. İlk defa görüyorum."
Ayak sesleri yaklaştı.
Sonra genç bir erkek sesi duyuldu.
"Merhaba Umay."
Umay kaşlarını çattı.
"Siz kimsiniz?"
Genç adam hafifçe güldü.
"Ben Alperen."
Umay'ın henüz bilmediği şey ise, bu ismin hayatını tamamen değiştireceğiydi...