Bazen bir şarkı bile kim olduğunu unutturur insana...
Kardeşim görüntülü aradı, ben kulaklığı çıkardım ve açtım ''Abla biz şimdi yemek yedik biraz gezip geleceğiz.'' ben bir nebze olsada rahatlamıştım ''Tamam ablacım, doydun değil mi?'' kardeşim başını salladı ''Evet abla, merak etme.''.
Kardeşime tekrar bir soru yönelttim ''Ablacım, paran yetti mi yemeğe.'' kardeşim duraksadı ama yalan söylemedi ''Abla Emir bana ödetmedi, kendisi ödedi.'' kaşlarım çatıldı ''Ablacım ben sana yıllardır ne öğretiyorum.'' telefonu Emir eline aldı ''Ülkü abla, Aybala'nın bir suçu yok ilk defa çıktık ben ödemek istedim. Bir dahakine istersen o ödesin kendi yemeğini.'' elin oğluna bir şey diyemedim.
''Peki, ama bir dahakine kardeşim kendi yemeğini kendisi ödeyecek kimseye muhtaç değil.'' Emir gülümsedi ama çok rahatsız edici bir gülümsemesi vardı ''Aybala, çok şanslısın böyle bir ablan olduğu için.'' Aybala çok saf bir kız olduğu için hiç kuşku duymuyordu ve gülümsedi ''Teşekkür ederim.''.
Ben olanları izliyordum ''Aybala'm, şimdi eve gelir misin.'' Aybala ne demek istediğimi konuşmamdan anlamıştı ''Tamam abla.'' Emir arkadan konuştu ''Daha yeni geldik ama, benim için biraz daha dursaydın.'' manipüle etmeye çalıştığı belli oluyordu ''Ablacım şimdi eve geliyorsun.'' Aybala Emirden özür diledi ve eve doğru geldi.
Evin yakınındaymış zaten bu yüzden 10 dakikada eve vardı.
Aybala içeri girdiğinde ayakkabılarımızı içeri aldım ve kapıyı kilitledim. Aybala meraklı gözlerle baktı ''Abla, ne oldu. Neden çağırdın?'' montunu çıkardı ''Ablacım, Emir'le bir daha görüşme sakın.'' kimse varmı diye camdan kontrol edip perdeleri çektim.
Aybala sinirlendi ''Abla, neden bana bu kadar karışıyorsun. Hayatımda ilk defa aşık oldum biri beni seviyor sen bir daha onunla görüşme diyorsun!''
Kaşlarımı çattım ''Aybala, ben ömrü hayatım boyunca seni korudum. Ben insanın gözünden anlarım ne mal olduğunu!''
Aybala sesini yükseltti çok az ''Nerden bileceksin abla ya, o çok iyi bir insan!'' ben de ona karşılık vermek maksadıyla sesimi yükselttim ''Gülüşünü görmedin mi rahatsız ediyor uğursuzluk akıyor! Hep böyle insanlar masumları manipüle edip öldürüyor!''
Aybala yok artık der gibi baktı ''Abla sen neler diyorsun, Emir öyle bir insan değil!'' kaşlarım çatıldı ''Artık sana hiç bir şey demiyorum, ne halin varsa gör!'' odama gittim ve kapıyı sertçe kapattım.
Aybala arkamdan geldi ama kapıyı yüzüne kapattığım için laf ağzında kaldı. Yarın işe gideceğim için alkolde içemiyordum bu yüzden camı açıp sigara yaktım.
Camın önüne geçtim ve sigara tüttürdüm. Tam camı kapatacaktım ki siyah giyinimli bir gencin bizim eve baktığını gördüm saklanır vaziyette bakıyordu.
Onu fark ettiğimi görünce gözden kayboldu, sigarayı söndürdüm ve Aybala'nın odasına gittim.
Aybala beni görünce şaşırdı ''Abla ne oldu?'' Aybala'ya endişeli bir şekilde baktım ''Ben sana dedim değil mi ablacım!'' Aybala kaşlarını kaldırdı ''Neyi?'' penceresini kilitledim ve perdesini çektim ''Siyahlara bürünmüş birisi saklanmış bizim evi gözetliyordu hatta senin odana bakıyordu, ama ben onu fark edince gözden kayboldu!'' Aybala güldü ''Abla sen yanlış görmüşsündür.'' Aybala'ya sinirli bir şekilde baktım ''Sakın kimseye güvenme sadece bana güven.'' Aybala arkasını döndü ve gözünü kapattı ''Abla ben uyuyacağım yarın konuşuruz hayal dünyanda yaşamaya devam et sen.''.
Aybala'yı daha fazla tutmayacaktım çünkü yarın okulu vardı ''İyi geceler.'' başını öptüm ve kapısını kapatıp odama gittim.
sayfa sonu...
Arkadaşlar sizce Ülkü Emir'e güvenmemekte haklı mı? Yoksa güvenmeli mi?
Beğenmeyi unutmayın.
İyi okumalar!!!