-Odamda gizli bir oda daha bulmamdan 4 yıl geçmişti. Bu durumu 4 yıl boyunca asla ama asla Miranda dışında kimseyle paylaşmadım. Beraber Refúgio Rebelde'yi geliştirdik. Bana uygun küçük masa ve sandalye bulduk! Evde kullanılmayan yokluğu bile hissedilmeyecek küçük raflıklarıda odaya taşıdık Ayrıca yaklaşık 2 yıl önce de okula başlamıştım. Yazı yazmaya ve okumaya meraklı olduğum için okula alışmam çok kolay oldu. Okulda da yaramazlıklar yapıyordum fakat bunu kimse bilmiyordu. Öğretmenlerim beni olgun bir çocuk gibi gördüklerini söyleyerek ailemi pohpohluyordu. Gerçi öğretmenlerin bana karşı samimiligi sınıfta hoş karşılanmiyordu diyebilirim. Dışlandığımı ve beni sevmediklerini hissetmiştim ama umurumda değildi.-
Günlerden bir gün her zamanki gibi Miranda akşam saati benim kıyafetlerimi değiştirmek ve uyutmak için gelmişti. Bir yandan da sohbet ediyorduk.Miranda gülümsedi
"Hey Sèb, Bugün yanımızdaki boş malikaneye birileri taşındı biliyor musun?"
Şaşırmıştım, bunu bilmiyordum ama bana eğlence çıkmıştı bu yüzden sırıttım.
"Ah hayır bilmiyordum..bilirsin şu sıralar ders çalışmaktan eğlenemiyorum. Sence onlar iyi insanlar mi? Yani yeni komşular."
Miranda hemen yanıt verdi.
"Onları bende tam görmedim. Ama aynı senin ailen gibi katı kuralları olduğu belli. Malikanenin hizmetçilerinden biri benim arkadaşım bende ondan duydum. Ayrıca senin yaşlarında küçük bir kızları varmış biliyor musun?"
Şaşırmıştım fakat sevindim beraber eglenebilirdik ve belkide kim bilir ileride arkadaşlik ilişkisini bitirip onunla evlenebilirdim. Bunu düşününce kendimi büyülenmiş,genç olgun bir adam gibi hissettim. Minik kalbim sahiplenicilikle doldu. Yaşıtlarım gibi bende sürekli kur yapmayı seven küçük bir oğlandım ve bunu olgun birşey olarak görüyordum.Merakla Miranda'ya sordum.
"Kızın ismini biliyor musun Min Min?"
Miranda gülerek cevap verdi.
"Ah evet, Linda'ymış ismi. Sence de tatlı değil mi?"
Omuz silktim umursamıyormuş gibi davrandım.
"Yani sana göre öyle."
Miranda güldü
"Eminim öyledir."
Daha sonra odadan çıktı ve kendimi yine sıcacık yatağımda düşünürken buldum. Acaba Linda nasıl biriydi? Merak etmiştim. Bugün Cuma olduğu için yarın okulumda yoktu. Bu yüzden sabah piano dersimden sonraki ilk molamda malikanenin çatısına çıkarsam belkide Linda'yı görebilirdim. Bunları düşünürken huzurlu bir uykuya daldım...
Ertesi sabah her zaman olduğu gibi Miranda'nın beni dürtmesiyle uyandım. Daha sonra kahvaltı yaptım ve bilin bakalım ne yine her zamanki gibi aynı ve sade? Tabii ki de sofradaki sessizlik. Arada sırada annem babamla konuşuyor bazense Benedita beni kışkırtmaya çalışıyordu. Onun dışında aile içi bir iletişimimiz yoktu. Daha sonra piano dersim başladı. 2 saat sanki binlerce asır gibi sürdü ve en sonunda ilk molamı verdim.
Şimdi planım belliydi, Miranda'yı her zamanki gibi ikna edip benim yakalanmamamı sağlamasını isteyecektim,öyle de yaptım. Düzgünce çatıya çıktım, kiremitler işimi biraz zorlaştırsa da başardım. Etrafa bakındım ve karşı ki Malikaneyi gozetlemeye başladım.
İşte tam o sırada onu gördüm...
-BÖLÜM SONU-
