"Naber Güneş?" Dedi bana yaptığı soğuk kahveyi önüme koyarken.
"Kötü!" Diye bağırmam ile kafenin içindeki herkes bize bakmıştı.
"Ne oldu?" Dedi endişesini belli eden sesi ile.
"Kovuldum!"
"Hadi ama! O kadarda kötü değil."
"Sen anlamazsın Ateş! Senin düzenli olarak çalıştığın bir kafe ve iyi bir maaşın var! Ben ise 17. İşimden kovuldum!" Dedim ve kahveden bir kaç yudum aldım.
"Peki bu sefer neden kovuldum?"
"Sakar olduğum için elimdeki bir tepsi dolusu yemeği müşterinin üstüne düşürdüm." Dedim utancımdan ellerimi yüzüme tutarken.
Ateş' in bir kahkaha patlaması ile iyice kızmıştım. Ben burada acınacak durumdayım resmen o ise rahat rahat gülüyor!
"Çok şerefsizsin!" Diyerek tam masadan kalkacaktım ki bir el beni bileğimden tuttu.
"Sana iyi bir haberim var! Bizim işe yeni eleman aranıyor. İstersen senin için patron ile konuşabilirim."
"Cidden yapar mısın!?" Dedim heyecanlı bir şekilde onun elini tutup.
"Tabiki de! Yarın gel sana söylerim."
"Teşekkür ederim!!" Diyip hızlı bir şekilde yanağına küçük bir öpücük kondurup geri çekildim.
Şaşkınlıkla elini öptüğüm yanağında tuttu.
"O zaman görüşürüz." Dedim ve utançla kafeden koşarak çıktım.
Onu artık tamı tamına 5 yıldır seviyordum ve artık aramızda bir şeylerin olmasını o kadar çok istiyordum ki...
(Biraz fazla klasik gibi oldu ama boş verin sonraki bölümleri daha iyi yapmaya çalışacağım.)