SENİ BULDUĞUM GÜN
6. BÖLÜM — SENİ BULDUĞUM GÜN
Sabah olur olmaz telefonuma baktım.
Bir mesaj vardı.
— Uyandın mı?
Hemen cevap verdim.
— Uyandım. Sürpriz ne?
— Biraz sabret.
— Ama meraktan çatlayacağım 😭
— Bugün öğreneceksin.
Dakikalar geçtikçe heyecanım arttı.
Sonunda telefonum tekrar çaldı.
— Hazır mısın?
— Neye?
— Sana bir şey göstereceğim.
Bana bir fotoğraf gönderdi.
Fotoğrafa baktığımda gözlerim büyüdü.
— Bu...
— Evet.
— Gerçekten buraya mı geldin?
— Sana verdiğim sözü hatırlıyor musun?
Kalbim hızla atmaya başladı.
— “Bir gün karşına çıkacağım” demiştin.
— Ve sözümü tuttum.
Bir süre hiçbir şey yazamadım.
Sonra tek bir şey yazabildim:
— Seni gerçekten buldum.
Cevabı geldi.
— Hayır.
— Ne?
— Asıl ben seni buldum.
Gülümsedim.
O an, günler önce başlayan o ilk konuşmayı hatırladım.
Bir bildirim...
Bir “Merhaba”...
Saatler süren konuşmalar...
Korkular...
Uzaklık...
Ve verdiğimiz sözler.
Hepsi bizi bu ana getirmişti.
Sonra ona sordum:
— Sence o gece gerçekten tesadüf müydü?
Bir süre sonra cevap geldi.
— Hayır.
— Neden?
— Çünkü o gece seni bulmasaydım, bugün bu kadar güzel bir hikâyenin içinde olmazdım.
Telefonu göğsüme bastırıp gülümsedim.
Belki hayatımızda bazı insanlar kısa süreliğine gelir.
Belki bazıları yıllarca kalır.
Ama bazı insanlar vardır...
Onları tanıdığın gün, hayatındaki hiçbir şey eskisi gibi olmaz.
Benim için o gün sıradan bir geceyle başlamıştı.
Ama sonunda hayatımın en özel anısına dönüşmüştü.
Ve şimdi geriye dönüp baktığımda tek bir cümle söyleyebiliyordum:
Seni bulduğum gün, aslında hikâyemin başladığı gündü.
SON.
